Doneer nu

Wendy Smit

logo

Sem1Wendy Smit

 

Zie hier de blogs van Wendy Smit.

Wendy Smit weet sinds 2017 dat ze een hersentumor heeft. Een epileptische aanval luidde het begin van haar nieuwe leven in. Wendy en haar man hebben twee pleegdochters die in hun gezin werden opgenomen toen de meisjes 4 jaar oud waren. Inmiddels zijn het al echte pubers. Wendy is 47 jaar en al 29 jaar getrouwd.


 

26 januari 2020

Partner wordt vaak vergeten

Hersentumor Blog Wendy Smit STOPhersentumoren.nl

9 maart 2017 kreeg ik de verpletterende diagnose hersentumor operatie bestralingen en chemo”kuren volgde Het was een complete rollercoaster Daarom vind ik het nummer van Danny Vera rollercoasster zo toepasselijk. 9 maart dit jaar alweer 3 jaar verder van het ziek zijn en ondertussen twee hersentumoren bij gekomen. Loop nu met drie van die klote monsters in mijn hoofd.

In 2019 wel mooie momenten mee mogen maken gelukkig. naar een top concert geweest van Waylon, een ontmoeting met de fietser Peter Sagan en samen op de foto en als verrassing had mijn moeder met een aantal geregeld dat ik een trouwjurk mocht passen. Een prachtige middag gehad. Nu staat er nog 1 hele grote wens op mijn lijstje. Ik ben een groot ElvisPresley fan. Ik wil heel graag naar Memphis Graceland. Maar wat me wel opvalt als mijn manneke en ik ergens zijn wordt er altijd aan mij gevraagd hoe is het, maar nooit aan mijn manneke terwijl hij het er ook moeilijk mee heeft. S avonds na het avondeten helpen we elkaar en weer lekker het bed op. Mijn lief manneke is niet alleen mijn manneke maar ook een hele goede mantelzorger. Kussentje onder mijn benen, dekentje over me heen en heerlijke beker thee.Van de week keek hij me aan en ik zag het verdriet in zijn ogen. Ik vroeg wat er was hij begon te huilen en zei wat moet ik toch zonder jou als jij er niet meer bent. Mijn hart brak. Even samen goed gehuild en zei ho je bent van deze tijger zomaar niet af he. Doe ik niet. Als ik op controle moet bij de oncoloog verpleegkundige vraagt ze altijd aan mijn manneke hoe is het met jou. Ik vind dat zo attent van haar. Met deze blog probeer ik uit te leggen dat de partner vaak vergeten wordt Oke ik ben degene die ziek is maar hij mag zeker niet vergeten worden.

 

Liefs Wendy

 

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

20 mei 2019

Geen controle over hebben

Hersentumor Blog Wendy Smit STOPhersentumoren.nl

Het feit dat ik ongeneeslijk ben en met een monster in mijn hoofd loop oke dit is me overkomen. Leven van MRI naar MRI en altijd maar bidden en hopen dat het klote monster nog steeds stabiel is.'T is echt hopen en bidden iedere keeer weer.

Wat ook bij deze vreselijk ziekte hoort is gedragsverandering. Ik zelf heb het niet in de gaten, maar mijn dierbaren wel. Ik kan om niets ineens boos worden en denk dan later Wendy was dat nou nodig? Nee, eigenlijk niet he, maar ik heb daar geen controle over en dat vind ik vreselijk, want ik wil niemand kwetsen. Dan zeg ik weer hardop klote monster is jou schuld. Verdwijn uit mijn leven. Was ik maar een fee net zoals in tekenilms met een toverstokje. Dan zou ik met dat stokje boven mijn hoofd zwaaien en zeggen Pief Paf Poef weg was die grote boef. Ging het maar zo gemakkelijk, maar daar heb ik ook geen controle over.

Dit is wat ik probeer uit te leggen met deze blog. Over bepaalde dingen van deze vreselijke ziekte geen controle hebben. En dat is hel ergmoeilijk en frustrerend voor me.

Liefs Wendy

 

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

9 maart 2019 - blog

Alweer twee jaar geleden

Hersentumor Blog Wendy Smit STOPhersentumoren.nl

De dagen, weken, maar ook de jaren vliegen voorbij. 9 maart 2017 patsboem. De vreselijke diagnose. De dag die ik nooit meer vergeet. Na een zware epileptische aanval door de MRI terwijl ik nooit epilepsie had. Hoor die stem van de arts nog U heeft een hersentumor en bent niet te genezen. Als ik nu allemaal terugdenk aan de afgelopen twee jaar heb ik toch heel wat moeten doorstaan. De zware operatie de chemokuren en bestralingen die er behoorlijk lichamelijk, maar ook geestelijk ingehakt hebben.

Het leren accepteren van het ongeneeslijk ziek zijn, Het leren omgaan en accepteren van een Niet Aangeboren Hersenletsel wat er ook nog bij gekomen is. Epilepsie medicatie mijn leven lang blijven gebruiken en accepteren hiervan. Maar dit is me allemaal gelukt. Genieten: jazeker doe ik ook. Zo kan ik ook genieten als mijn beste vriendin me op komt halen om ergens koffie te gaan drinken met iets lekkers erbij. Heerlijk bijkletsen en vooral lachen. Uiteten gaan met mijn manneke of vrienden van ons kan ik ook enorm van genieten.  Neem dan wel altijd mijn oordopjes mee, want vele geluiden zoals pratende mensen of gerinkel van glazen aan de bar kan ik niet verdragen. Mijn arts legt het altijd mooi uit gezonde hersenen hebben een filter, maar bij mij werkt dat jammer genoeg niet meer. Ach ja, dan mijn oordopjes maar in. Mijn concentratie laat me weleens in de steek. Vooral als ik ergens mee bezig ben en ik word gebeld of de meiden vragen iets dan weet ik niet meer wat ik aan het doen was. Dan zeg ik ook hardop: "Verdikkie hersenen, werk nu eens even mee". Wat me ook niet meer lukt, en dat vind ik wel heel frustrerend is dat voor ik ziek werd keek ik altijd heel graag naar crime series, maar dat lukt me niet meer. Dan is het beelden volgen en tekst lezen dat is zo vermoeiend voor me en balen dat het niet meer lukt, maar wielrennen kijken op tv gelukkig wel. Mijn favoriete sport.

Dan de Mri controles die ik de afgelopen twee jaar al wat gehad heb en nog steeds blijf houden. De dagen ervoor merken ze in huis al aan mij dat ik zenuwachtig ben. Dan de dag van de MRI. En dan begint het. Stil liggen. In gedachten zeg ik altijd tegen het monster: "Jij slaapt nog steeds hé. Aub blijf slapen". Poeh en dan de dag van de zenuwslopende uitslag. Mijn lieve steun en toeverlaat mijn manneke zegt: "Het is goed schat, geloof me". Eindelijk de deur gaat open en we lopen samen naar binnen. Gefeliciteerd Wendy de tumor is nog steeds stabiel en zo hoort het te blijven. Ik zeg dan hardop: "Yes". En dan komen de tranen van opluchting. "Ga zo door" zegt de arts altijd, "tot de volgende keer en er nu lekker van genieten". En dat doe ik ook. Ik ga dan altijd met mijn manneke uiteten om het goede nieuws te vieren. Alweer twee jaar verder.

Liefs Wendy

 

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

3 november 2018

WendySmit kl

Mijn drie fases van het leren accepteren

Ik vergeet nooit meer de zwarte dag 9 maart 2017 toen ik de diagnose kreeg hersentumor en ongeneeslijk ziek ben. Eerst was het alleen maar huilen en huilen. Maar wat moest ik doen in een hoekje kruipen en niets doen? Nee, dacht ik zo ben ik niet. Maar wat dan? Wachten tot de dood heel dichterbij komt? Gelukkig kon ik geopereerd worden, maar toen de arts me kwam vertellen dat hij niet de gehele tumor heeft kunnen verwijderen en nog nabehandelingen kreeg van 33 bestralingen en 12 chemokuren was voor mij weer een klap. Ik zei toen tegen mezelf Smitje je gaat dit gewoon doen meid je kunt het. Had ook nee kunnen zeggen maar die enorme vechtlust kwam in me naar boven en zei tegen mezelf je hebt een monster in je hoofd ga dit accepteren. Er is jammer genoeg geen genezing voor. Hup schouders omhoog en positief blijven en dat is me gelukt. Ik noem het fase 1 van het leren accepteren.

Na die zware operatie en in die forse nabehandelingen kwam ik tot de ontdekking dat ik niet alles meer kan zoals voor ik ziek werd. Ik vergeet dingen moet alles op een papier schrijven van afspraken en opplakken als herinnering. Koken was ook een drama. Zo vermoeiend. Had ik daar nu wel of geen zout bij gedaan? Verdorie ik wist het niet meer. Nu zeg ik het maar hardop.  Dan maar zo. Fase 2 van het leren omgaan met Niet Aangeboren Hersenletsel.

Laatst kreeg ik weer een goede MRI uitslag. Het monster is gelukkig nog steeds stabiel. Ik vertelde de arts dat ik toch een aantal keer per maand lichte tintelingen heb die beginnen in mijn linkerarm en doortrekken naar mijn hand. Ik ben dan ook de kracht in mijn hand even kwijt. Ik kon ook niet meer mijn broek dicht knopen. Zo frustrerend. De arts zei: "Wendy, dat zijn toch lichte epileptische aanvallen". Het eerste wat ik dacht verdomme nu dit weer erbij. Nu is mijn medicatie veranderd. Ik slikte eerst 7 tabletten per dag, dat zijn er nu 9 geworden. Kijken of de aanvallen verminderen en het liefst stoppen. Ik vroeg de arts kom ik ooit nog van deze medicatie af. Ze zei: "Nee Wendy, helaas niet die zal je je leven lang moeten blijven gebruiken". En hier heb ik het heel moeilijk mee of het me gaat lukken om dit te accepteren weet ik niet. Ik weet echt wel het moet uit noodzaak, maar toch.

Aan de buitenkant zie ik er gelukkig weer goed uit. Kilootjes zijn er gelukkig weer terug aan, maar ik heb het monster vervloekt! Bedankt het is jouw schuld dat ik die verdomde pillen moet slikken. Bijwerking ervan is ook vermoeidheid.  Dus ook geen prettig gevoel. Want nu is het dubbelop met die extra medicatie. In fase 3 gaat me dit lukken om het te accepteren dat ik mijn leven lang die verdomde pillen moet slikken. Ik weet het echt niet.

Liefs Wendy

Blogs overzicht van Wendy:

Wendy Smit
Partner wordt vaak vergeten
26 januari 2020 Partner wordt vaak vergeten 9 maart 2017 kreeg ik de verpletterende diagnose hersentumor operatie bestralingen en chemo”kuren...
Geen controle over hebben
20 mei 2019 Geen controle over hebben Het feit dat ik ongeneeslijk ben en met een monster in mijn hoofd loop oke dit is me overkomen. Leven van MRI...
Alweer twee jaar geleden
9 maart 2019 - blog Alweer twee jaar geleden De dagen, weken, maar ook de jaren vliegen voorbij. 9 maart 2017 patsboem. De vreselijke diagnose. De...
Mijn drie fases van het leren accepteren
3 november 2018 Mijn drie fases van het leren accepteren Ik vergeet nooit meer de zwarte dag 9 maart 2017 toen ik de diagnose kreeg hersentumor en...
Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij
3 september 2018 Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij Ik heb niet alleen een monster in mijn hoofd, maar heb er ook nog NAH bij gekregen....
Mijn ouders en hun verdriet
5 juli 2018 Mijn ouders en hun verdriet. Ik heb twee ontzettende lieve ouders. Altijd zorgzaam en klaar staan voor velen. Kan me het moment nog...
Zal ik hier ooit aan kunnen wennen?
23 april 2018 Zal ik hier ooit aan kunnen wennen? De MRI-scan controle kwam er weer aan en ik merkte dat ik mezelf weer in de weg liep of zat. Dan...
Afscheid nemen van het bed
4 april 2018 - blog Afscheid nemen van het bed Op 21 april 2017 mocht ik eindelijk met ontslag uit het ziekenhuis na de zware hersenoperatie die ik...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

3 september 2018

Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij

WendySmit kl

Ik heb niet alleen een monster in mijn hoofd, maar heb er ook nog NAH bij gekregen. Dat is "Niet Aangeboren Hersenletstel". Ook dat is iets waar ik niet om gevraagd heb en het is behoorlijk frustrerend. Na een zware operatie, 33 bestralingen en 12 chemokuren hebben mijn hersenen een flinke opdonder gehad.

Vorige week gingen we met zijn allen winkelen, want de meiden hadden nog wat nodig voor school. Winkelen wat ik al heel lang niet meer had gedaan. Ik had er zin in. Even weer weg. Eerst ergens gezellig gaan lunchen en daarna gingen we op pad. Ik had al  een lijstje van benodigdheden gemaakt.

Oke. Winkel nummer 1 stap binnen en gelukkig artikel gevonden. Hup naar de volgende winkel. En wat er toen gebeurde het leek wel of alles op me af kwam. Onoverzichtelijk in de winkel. Pratende mensen die van gangpad naar gangpad liepen. Ik wist het gewoon even niet meer. Er gebeurde ineens teveel in mijn hoofd. Kon wel janken en wilde naar huis. Mijn lief zag het aan me. Sloeg een arm om me heen en gaf me een kus op mijn wang. Ik zei vind winkelen niet leuk meer zo wat is dit frustrerend verdorie. En daar gingen we weer. Het winkelen was dus geen succes voor me. Deze tijger gaat het de volgende keer gewoon nog een keer proberen. Het koken en huishouden kan ik gelukkig zelf met de nodige pauzes, maar ook dat doe ik op mijn manier.

Zo ook met het eten klaar maken. Gelukkig ben ik dan alleen, want de meiden zijn naar school en mijn manneke is werken. Ook weer een voorbeeld: in die pan moeten de aardappelen en in die de groente. Dan maak ik de groente en aardappelen  schoon. En dat zeg ik allemaal hardop. Heb het een keertje niet gedaan dacht ah dat moet toch zo ook wel lukken. Nou vergeet het maar. Wist geen eens meer of ik nu wel of geen zout erbij had gedaan. Dus ik praat er voortaan weer hardop bij.

En het heeft ook weer wel wat het hardop praten dan moet ik altijd denken aan die kok van de muppetshow. Er is toch niemand in huis die mij hoort.

Afspraken van de meiden, mijn manneke en mezelf kan ik gelukkig heel goed zelf in mijn agenda bij houden. En daar heb ik ook weer een methode voor gevonden. Een paar keer per week pak ik mijn agenda wie welke afspraken heeft. Neem dan een papier erbij en schrijf met dikke zwarte stift en de datum, tijd en welke afspraak wie heeft. Dat papiertje plak ik dan op de keukenkastjes, zodat ik weet wie wat heeft. Sommige zullen denken dat ziet er dan toch niet uit al die papiertjes, maar dat kan me niet schelen het is mijn houvast.

 Je ziet het niet aan me, maar dat heb ik er verdorie ook nog bij. Niet Aan geboren Hersenletsel.

Liefs Wendy

Blogs overzicht van Wendy:

Wendy Smit
Partner wordt vaak vergeten
26 januari 2020 Partner wordt vaak vergeten 9 maart 2017 kreeg ik de verpletterende diagnose hersentumor operatie bestralingen en chemo”kuren...
Geen controle over hebben
20 mei 2019 Geen controle over hebben Het feit dat ik ongeneeslijk ben en met een monster in mijn hoofd loop oke dit is me overkomen. Leven van MRI...
Alweer twee jaar geleden
9 maart 2019 - blog Alweer twee jaar geleden De dagen, weken, maar ook de jaren vliegen voorbij. 9 maart 2017 patsboem. De vreselijke diagnose. De...
Mijn drie fases van het leren accepteren
3 november 2018 Mijn drie fases van het leren accepteren Ik vergeet nooit meer de zwarte dag 9 maart 2017 toen ik de diagnose kreeg hersentumor en...
Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij
3 september 2018 Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij Ik heb niet alleen een monster in mijn hoofd, maar heb er ook nog NAH bij gekregen....
Mijn ouders en hun verdriet
5 juli 2018 Mijn ouders en hun verdriet. Ik heb twee ontzettende lieve ouders. Altijd zorgzaam en klaar staan voor velen. Kan me het moment nog...
Zal ik hier ooit aan kunnen wennen?
23 april 2018 Zal ik hier ooit aan kunnen wennen? De MRI-scan controle kwam er weer aan en ik merkte dat ik mezelf weer in de weg liep of zat. Dan...
Afscheid nemen van het bed
4 april 2018 - blog Afscheid nemen van het bed Op 21 april 2017 mocht ik eindelijk met ontslag uit het ziekenhuis na de zware hersenoperatie die ik...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

5 juli 2018

Mijn ouders en hun verdriet.

WendySmit kl

Ik heb twee ontzettende lieve ouders. Altijd zorgzaam en klaar staan voor velen.

Kan me het moment nog herinneren dat ik, mijn manneke en mijn ouders het verpletterende nieuws kregen dat ik een hersentumor heb en ongeneeslijk ziek ben. Niet alleen mijn wereldje stortte in, maar ook die van mijn ouders. Dat kon niet waar zijn. Hun kind dat ze groot gebracht hebben. Mijn moeder die mij op deze grote wereld heeft gezet.

Een aantal weken geleden zag ik aan mijn moeder dat het haar niet goed ging. En toen vertelde ze me dat ze het niet accepteren dat ik ongeneeslijk ziek ben. Ze begon te huilen en ik huilde mee, want ik begreep haar wel. Ik ben haar kind.

Elkaar getroost en gezegd ik begrijp u wel, maar hoe moeilijk het ook is probeer het te accepteren. Heb ik ook gedaan. Mijn vader kan er niet over praten. Hij pakt een paar keer in de week zijn wielrenfiets en gaat met zijn beste maatje fietsen om zo zijn hoofd leeg te krijgen.

Maar daar bleef het niet bij, want ze vertelde me dat ze bij de huisarts was geweest om met hem over mij te praten. Hij kent mij ook, want heb hem ook als huisarts.  Weet nog dat ik thuiskwam na de operatie dat hij ineens op huisbezoek kwam. Hij had via het ETZ ziekenhuis de gegevens van mij binnen gekregen en was enorm geschrokken. Dat vertelde hij me ook tijdens het huisbezoek.

Ik vroeg dus aan mijn moeder waar ze het met hem over gehad heeft. Ze zei heb tegen de dokter gezegd ik ben mijn dochter kwijt Wendy is Wendy niet meer. Ik zei ma u bent me niet kwijt wat bedoeld u daarmee. Ze legde me uit voor ik ziek werd er altijd heel verzorgd bij liep een beetje make up..netjes gekleed. De huisarts had haar gelijk gegeven, want hij had gezegd dat klopt zo ken ik Wendy ook tot in de puntjes verzorgd. Hij had ook gezegd praat er eens met Wendy over, want je kunt goed praten met haar zo ik ze ken. Ik zei toen voor wie moet ik er dan verzorgd bij lopen. Ons ma zei voor jezelf kind. Ik besefte me geeneens. Later op de dag ben ik er over na gaan denken en dacht ja waarom doe ik dat eigenlijk niet. Kan wel ongeneeslijk ziek ben, maar dan kan ik het toch gewoon weer gaan doen zoals voorheen.

Dus de andere dag na mijn badritueel leuke broek en shirt aan. Mijn haar in model. Mijn make-up tasje weer na lange tijd tevoorschijn gehaald. Gewoon simpel een oogpotloodje mascara en wat lipgloss op,

Ik keek in de spiegel en zei potver Wendy je ziet er goed uit meid voor iemand die ongeneeslijk ziek is. En het voelt ook weer goed mooie kleding aan, mijn haar in model en beetje make-up. En toen kwam ons ma weer op de koffie ze glunderde. Ik wist genoeg. Het deed haar goed. Haar dochter is er weer.

Liefs Wendy

Blogs overzicht van Wendy:

Wendy Smit
Partner wordt vaak vergeten
26 januari 2020 Partner wordt vaak vergeten 9 maart 2017 kreeg ik de verpletterende diagnose hersentumor operatie bestralingen en chemo”kuren...
Geen controle over hebben
20 mei 2019 Geen controle over hebben Het feit dat ik ongeneeslijk ben en met een monster in mijn hoofd loop oke dit is me overkomen. Leven van MRI...
Alweer twee jaar geleden
9 maart 2019 - blog Alweer twee jaar geleden De dagen, weken, maar ook de jaren vliegen voorbij. 9 maart 2017 patsboem. De vreselijke diagnose. De...
Mijn drie fases van het leren accepteren
3 november 2018 Mijn drie fases van het leren accepteren Ik vergeet nooit meer de zwarte dag 9 maart 2017 toen ik de diagnose kreeg hersentumor en...
Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij
3 september 2018 Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij Ik heb niet alleen een monster in mijn hoofd, maar heb er ook nog NAH bij gekregen....
Mijn ouders en hun verdriet
5 juli 2018 Mijn ouders en hun verdriet. Ik heb twee ontzettende lieve ouders. Altijd zorgzaam en klaar staan voor velen. Kan me het moment nog...
Zal ik hier ooit aan kunnen wennen?
23 april 2018 Zal ik hier ooit aan kunnen wennen? De MRI-scan controle kwam er weer aan en ik merkte dat ik mezelf weer in de weg liep of zat. Dan...
Afscheid nemen van het bed
4 april 2018 - blog Afscheid nemen van het bed Op 21 april 2017 mocht ik eindelijk met ontslag uit het ziekenhuis na de zware hersenoperatie die ik...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

23 april 2018

Zal ik hier ooit aan kunnen wennen?

WendySmit klDe MRI-scan controle kwam er weer aan en ik merkte dat ik mezelf weer in de weg liep of zat. Dan word ik ook het liefst met rust gelaten en gelukkig hadden mijn lief en de meiden dat goed in de gaten. Mijn lief steunt me dan en zegt: "Het is goed schat." Ook zoveel lieve steunreacties van Facebookvrienden. Van mijn lieve vriendin kreeg ik weer een mooie kaart om me sterkte en succes te wensen. Van mijn lieve ouders en zusjes whatsappjes op de ochtend van vertrek naar het ziekenhuis sterkte en succes meid met hartjes erbij. Ook de meiden, voordat ze naar school gingen; "Ma je kunt het hè succes." En daar gingen mijn lief en ik weer richting Tilburg naar het ziekenhuis.

Maar we zaten weer niet met zijn tweeën in de auto net als de vorige keren. Ik voelde het weer. Het gevoel alsof er een hand op mijn schouder werd gelegd die me geruststelde. Ik wist het mijn overleden lieve opa was er weer bij. Weet nog goed dat ik van het IC mocht en terug werd gebracht naar de afdeling neurologie.. Op een nacht heb ik hem zien zitten aan de tafel die bij mij op de kamer stond waar ik lag. Ik herkende hem meteen aan zijn mooie haar dat naar achteren was gekamd. Precies zoals het er uit zag toen hij nog leefde. Hij keek me toen aan en zei; "Niet opgeven hè meid je heet niet voor niets Smit." Ik zei; "Nee opa doe ik niet." En ineens was hij toen weg. Ik wist het, hij was mijn beschermengel en is dat nog steeds. Met een gerust gevoel stapte we het ziekenhuis binnen en ik meld me bij de afdeling radiologie.

Mijn naam wordt geroepen. Daar ga ik. Met in mijn handen mijn dikke sokken, want echt warm is het in die ruimte niet. Dan komt de standaardvraag van de radioloog; "Heb je niets van metaal aan in je kleding of sieraden aan?" De contrastvloeistof wordt ingespoten via mijn arm en ik ben er klaar voor. Daar lig ik dan met mijn warme sokken aan. Oordopjes voor het kabaal van de MRI-scan moet ik in doen. En dan begint het, de MRI-scanner is gestart. De muziek klinkt door de koptelefoon en weer voel ik die hand op mijn schouder. Voel een traan uit mijn oog langs mijn wang lopen en denk gelukkig ben ik hier niet alleen en zeg zachtjes bedankt opa nog even niet weggaan hè.

En dan begin ik ook zachtjes te zeggen ooo lieve Heer laat het monster nog rustig zijn alsjeblieft laat het nog rustig zijn. En weer voel ik een traan.

Het is klaar de MRI-scan zit erop en nu wachten op de zenuwslopende uitslag. En die was gelukkig goed het monster is nog steeds stabiel. Over 3 maanden weer een MRI-scan. Onze Lieve Heer heeft mijn gebed gehoord. En ineens vraag ik me af zal ik hier ooit aan kunnen wennen aan die zenuwslopende dagen van MRI-scan en de uitslag daarvan.

Liefs Wendy

Blogs overzicht van Wendy:

Wendy Smit
Partner wordt vaak vergeten
26 januari 2020 Partner wordt vaak vergeten 9 maart 2017 kreeg ik de verpletterende diagnose hersentumor operatie bestralingen en chemo”kuren...
Geen controle over hebben
20 mei 2019 Geen controle over hebben Het feit dat ik ongeneeslijk ben en met een monster in mijn hoofd loop oke dit is me overkomen. Leven van MRI...
Alweer twee jaar geleden
9 maart 2019 - blog Alweer twee jaar geleden De dagen, weken, maar ook de jaren vliegen voorbij. 9 maart 2017 patsboem. De vreselijke diagnose. De...
Mijn drie fases van het leren accepteren
3 november 2018 Mijn drie fases van het leren accepteren Ik vergeet nooit meer de zwarte dag 9 maart 2017 toen ik de diagnose kreeg hersentumor en...
Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij
3 september 2018 Je ziet het niet, maar ook dat heb ik er nog bij Ik heb niet alleen een monster in mijn hoofd, maar heb er ook nog NAH bij gekregen....
Mijn ouders en hun verdriet
5 juli 2018 Mijn ouders en hun verdriet. Ik heb twee ontzettende lieve ouders. Altijd zorgzaam en klaar staan voor velen. Kan me het moment nog...
Zal ik hier ooit aan kunnen wennen?
23 april 2018 Zal ik hier ooit aan kunnen wennen? De MRI-scan controle kwam er weer aan en ik merkte dat ik mezelf weer in de weg liep of zat. Dan...
Afscheid nemen van het bed
4 april 2018 - blog Afscheid nemen van het bed Op 21 april 2017 mocht ik eindelijk met ontslag uit het ziekenhuis na de zware hersenoperatie die ik...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

4 april 2018 - blog

Afscheid nemen van het bed

Hersentumor Blog Wendy Smit STOPhersentumoren.nlOp 21 april 2017 mocht ik eindelijk met ontslag uit het ziekenhuis na de zware hersenoperatie die ik ondergaan had op 11 april 2017. Tot Pasen had ik in dat grote ziekenhuisbed doorgebracht met op mijn bedtafel een groot chocolade paasei gevuld met kleine chocolade eitjes die ik uitdeelde aan de verpleging die er zot op waren. Eindelijk ik mocht naar huis. Naar mijn eigen vertrouwde omgeving. Mijn lief had ervoor gezorgd dat er een ziekenhuisbed gebracht werd in huis waar ik op mijn gemak kon herstellen van de operatie en de rust pakken wanneer ik dat wilde.

Na bijna 1 jaar het bed in de woonkamer vond ik het tijd worden dat het wel uit huis mocht en opgehaald kon worden, maar toen kwam de vraag het rusten. Mijn lief kwam met de oplossing Op tweede paasdag zijn we met het hele gezin naar de meubelboulevard gegaan. Zo waren we toch als gezin er even tussenuit. Eerst gezellig gegeten en daarna van meubelzaak naar meubelzaak, maar ik wist niet wat mijn lief nu eigenlijk van plan was. Ik schoot in de lach en zei oooo als we vanavond naar het nieuws kijken wordt er gezegd en de meubelboulevard werd weer druk bezocht op tweede paasdag hihi en wij liepen daar tussen.

We liepen een meubelzaak binnen en zag een mooie bank er kwam een lieve verkoopster naar ons toe en vroeg wat we zochten. Frank legde de situatie uit en ik begreep nog steeds niet wat hij bedoelde. Zegt de verkoopster dan heb ik wel iets voor jullie. Weer een prachtbank, maar ik dacht uh heb toch helemaal geen bank nodig. We gingen zitten en keken elkaar lachend aan. zegt de verkoopster aan de zijkant zitten twee knopjes druk daar eens op. Nou zo gezegd zo gedaan. Wauw het voeteneind en de hoofdsteun ging omhoog het is een relaxbank dacht ik. Daar lag ik te zennen. Zegt Frank en schat. Ik zei nou maak me over een uurtje maar wakker. Ondertussen hoorde ik hem met de verkoopster praten maar begreep er nog steeds niets van. Even later kijkt hij me aan en zegt deze heb ik voor je gekocht schat zo kan je toch op een ontspannen manier je rust pakken wanneer jij dat wilt. Ik zei wat ben je toch een lieverd hou zoveel van jou want voor jou valt het soms ook niet mee. Volgende week wordt hij geleverd. Wauw.

Ik zei geeft niet ik pak dan voorlopig wel even mijn rust boven op bed. Meiden ook helemaal happy voor me. Gisteren het zorgbedrijf gebeld dat ze het bed mochten komen ophalen. En vanmorgen was het dan zover. Vanuit de keukenstoel zat ik te kijken hoe het bed naar buiten werd gebracht en in de vrachtwagen werd gezet.En ineens werd ik overspoeld door emoties. Tranen liepen over mijn wangen en zei dag bed bedankt voor al die uren die we samen hebben doorgebracht. Tijdens mijn rustperiodes op het bed sprak ik altijd tegen het monster in mijn hoofd ik ga nu rusten en jij blijft ook gewoon rusten zoals je dat al die tijd gelukkig doet. We hebben ook samen gelachen als ik de afstandsbediening van de tv weer eens kwijt was en verstopt lag onder de deken. Of tijdens de chemokuren dat ik in de ochtend op het bed zat te huilen waarom toch waarom zit je in mijn hoofd.

Nu zie ik het als een periode afsluiten van mijn ziekteperiode. Geen ziekenhuisbed meer in de woonkamer, maar vanaf volgende week een heerlijke relaxbank.

Liefs Wendy

 

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht