Doneer nu

Swen de Vries Robles

10 augustus 2020

Goed bedoelde adviezen

Swen de Vries Robles

Goed bedoelde adviezen

Lieve allemaal, ik wens jullie stuk voor stuk veel succes, in de breedste zin van het woord.
Persoonlijke noot is dat ik deze dagen erg met mijzelf word geconfronteerd, en dan doel ik op
moeheid, moeheid en moeheid. Mijn collega fysiotherapeuten komen met allerlei goedbedoelde
adviezen, waar het mijn voeding, ademhaling of mijn zwaarlijvigheid betreft.
Ook daar word ik moe van, al is het goedbedoeld.
De zogenaamde “reparatie-reflex,” is de neiging van de gemiddelde hulpverlener om te willen
repareren: in dit geval ons aangedane lijf. Het keurslijf van normaliteit is dan het uitgangspunt.
Op de opleiding Haptonomie leerde ik ooit van een zekere Mieke, dat zij het als een zegening
ervoer, soms te mogen zijn: met inbegrip van de pijn en het gehele scala aan klachten. Dat zij
even niets hoefde. De therapeut in kwestie verstond de edele kunst niet in te grijpen en slechts te
voelen en luisteren. Te zijn.

Lieve allemaal het is de eeuwige strijd tussen onder en overbelasten.
Als fysiotherapeut/NAH patiënt bevind ik mij voortdurend tussen deze twee uitersten.
Al tien jaar lang train ik zeven dagen per week en loop steeds meer tegen mijn grenzen aan, nu de
druk van de maatschappij een inhaalslag lijkt te maken. Rust nemen is en blijft echter lastig.
Alsof je een formule 1 binnen de bebouwde kom wil laten rijden(voorbeeld van mijn vrouw).
Ik wil als fysiotherapeut/ervaringsdeskundige mij er bewust van zijn en blijven dat wij allemaal
geconfronteerd worden met machteloosheid, dat niet alles te controleren is maar dat wij ons
desalniettemin niet verzetten tegen de ogenschijnlijke obstakels.
Als therapeut hoop ik dit uit te stralen, dat ik weliswaar ben gehavend maar weer op eigen benen
sta. Wellicht is dat het beste “advies” wat ik kan geven of nemen?
Warme groet van Asko.

Blogs overzicht van Swen:

Swen de Vries Robles
Goed bedoelde adviezen
10 augustus 2020 Goed bedoelde adviezen Goed bedoelde adviezen Lieve allemaal, ik wens jullie stuk voor stuk veel succes, in de breedste zin van het...
Ontwaken
17 februari 2020 Ontwaken De wonderen waren in mijn geval de wereld nog niet uit, na zes maanden niet gegeten te hebben door mijn slikproblemen, at...
Je lijf weet, je brein vergeet
5 november 2019 Je lijf weet, je brein vergeet Neuroplasticiteit duidt op de mogelijkheid tot veranderingen in de hersenen. Dat wij door middel...
Klinische blik
27 oktober 2018 Klinische blik Na zeven maanden comateus te zijn geweest en bedlegerig - verliet ik het verpleegtehuis en werd voor onbepaalde tijd...
Even voorstellen
8 oktober 2018 Even voorstellen Ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om mij aan jullie voor te stellen. Mijn naam is Swen de Vries Robles en...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

 

17 februari 2020

Ontwaken

Swen de Vries Robles

De wonderen waren in mijn geval de wereld nog niet uit, na zes maanden niet gegeten te hebben door mijn slikproblemen, at ik op 3 februari 2009 voor het eerst een patatje! Een dubbele portie met mayonaise maar liefst, met aan het eind van dit goden maal nog een kroket toe. Het is tevens een van de eerste herinneringen, die ik bewust heb na mijn comateuze staat van bewustzijn. Deze ervaring staat in mijn geheugen gegrift, ik was echt aanwezig als bezielde persoonlijkheid en werd gebombardeerd door de zintuiglijke indrukken van die eerste momenten. Wat mij achteraf zo verbaasd heeft is dat ik de draad weer oppakte of er niets aan de hand was, mijn persoonlijkheid werd weer op aan gezet en daar was ik weer sprankelend van leven bezig een lading patat weg te werken. Ik was letterlijk verweven met het moment, er was echter nog geen sprake van enige vorm van zelfreflectie. Vooral mijn gretigheid was overduidelijk aanwezig, die patat moest en zou op. Na maanden van sonde voeding en als een kasplant voeding absorberen, was dit de hemel op aarde voor mij.

De smaak van mayonaise bombardeerde ook letterlijk mijn smaakpapillen en de smeuïgheid van de patat, zacht en krokant tegelijkertijd, was werkelijk waar ongekend. Het pure zinnelijke genot van weer te mogen eten was een feest na mijn periode van geheelonthouding en mijn bewustzijn werd er volledig door in beslag genomen. Na zeven maanden in dromenland was ik geestelijk weer gearriveerd, er werd door mij echter niet gejubeld, het werd eigenlijk voor lief genomen. Het grote waarom van mijn geestelijk niet zijn werd momenteel bedolven onder een lading patat. Annemiek haar ogen straalde werkelijk bij het zien van mijn gretigheid, die als vanouds weer bezit van mij nam. Op dit moment telde slechts het feest der zinnen, was zo gruwelijk blij om weer te mogen en kunnen eten.

Mijn blijheid van het weer mogen eten overstemde werkelijk alles, het vormde in deze prille momenten de leidraad van mijn bestaan. Ik was er weer en ook dit was op zichzelf al een feest om te mogen en kunnen meemaken! Alhoewel mijn lichaam in de kreukels lag, was mijn geest springlevend en bovenal kon ik mijn geliefde weer in de armen sluiten, Annemiek kon haar geluk overduidelijk niet onder stoelen of banken steken en overstelpte mij met haar liefkozingen. Nooit maar dan ook nooit zal ik dit nog vergeten en sinds dat moment van ontwaken, voel ik mij bovenal dankbaar dat mijn geest bewaard is gebleven. Ik mijn geliefde in de ogen kan kijken, wederom kan lopen, eten, praten, denken en ja schrijven! Alles, maar dan ook alles heb ik wederom moeten leren.

Op 4 juli 2011 ben ik getrouwd en liep ik hand in hand met mijn kersverse bruid. De verwachting was dat ik nooit meer zonder rollator zou kunnen lopen, maar hand in hand met mijn eega liep ik door de zaal. Het was geluk in de overtreffende trap, dit te kunnen en mogen ervaren.

 

 

Blogs overzicht van Swen:

Swen de Vries Robles
Goed bedoelde adviezen
10 augustus 2020 Goed bedoelde adviezen Goed bedoelde adviezen Lieve allemaal, ik wens jullie stuk voor stuk veel succes, in de breedste zin van het...
Ontwaken
17 februari 2020 Ontwaken De wonderen waren in mijn geval de wereld nog niet uit, na zes maanden niet gegeten te hebben door mijn slikproblemen, at...
Je lijf weet, je brein vergeet
5 november 2019 Je lijf weet, je brein vergeet Neuroplasticiteit duidt op de mogelijkheid tot veranderingen in de hersenen. Dat wij door middel...
Klinische blik
27 oktober 2018 Klinische blik Na zeven maanden comateus te zijn geweest en bedlegerig - verliet ik het verpleegtehuis en werd voor onbepaalde tijd...
Even voorstellen
8 oktober 2018 Even voorstellen Ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om mij aan jullie voor te stellen. Mijn naam is Swen de Vries Robles en...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

 

5 november 2019

Je lijf weet, je brein vergeet

Swen de Vries Robles

Neuroplasticiteit duidt op de mogelijkheid tot veranderingen in de hersenen. Dat wij door middel van trainen in staat zijn nieuwe verbindingen aan te leggen. Dit begrip is inmiddels redelijk ingeburgerd en behoeft weinig tot geen nadere uiteenzetting. Het levende bewijs overigens dat wij meer zijn dan de optelsom van onze beperkingen. DUS wat betekent dit principe in de dagelijkse praktijk van de  fysiotherapeut, bij de behandeling van de NAH patiënt. Waar begint het mee?

Uit onderzoek is gebleken dat trainbaarheid begint bij het zogeheten lichaamsbewustzijn: “awareness.”  Ben je je bewust van je omgeving en de interactie daarmee en hoe jouw lijf daarop reageert. In eerste instantie laat ik mensen voelen dat zij überhaupt een lijf hebben, door te zitten of staan en contact te maken met hun omgeving. De druk van de hakken op de vloer, de zitbeenderen bij het zitten en hoe het voelt om je gewicht te verplaatsen, zowel in zit als stand. Is dat spannend? En welke reactie levert dat op? Bovendien hoe reageert je zenuwstelsel op standsveranderingen en prikkels van binnen en buitenaf? Een heel scala dus aan ontdekkingen.

Bovenal is bewustzijn van belang in deze en hoe voltrekt de wisselwerking zich tussen lichaam en geest. Hoe voelt het om op eigen benen te staan of zelfstandig te zitten?

Nieuwe verbindingen leg je aan: door bewust te zijn van je lijf en in eerste instantie te voelen en niet gelijk te corrigeren! Wat hulpverleners zo eigen is; de zogenaamde “ reparatie-reflex.” Het principe van traagheid is ook van belang: door een techniek langzaam te herhalen en in te slijpen, ga je het ook daadwerkelijk voelen. Opnieuw is voelen hier dus van essentieel belang om het te kunnen incorporeren. 

Dus opnieuw word ik teruggeworpen op de grondvesten van de Haptonomie: de bezielde lichamelijkheid. Wij hebben niet slechts een lijf maar zijn het ook in al zijn facetten.

Het lichaam heeft een zogenaamd gevoelsgeheugen en dit stelt ons in staat nieuwe vaardigheden aan te leren. Dit geldt voor NAH:  Ooit heb je gelopen, gezeten en noem maar op. De ervaring ligt nog opgeslagen in niet alleen je cognitie, maar ook je zintuiglijke gewaarwording: het gevoelsgeheugen. Je lijf weet, je brein vergeet.

 

Blogs overzicht van Swen:

Swen de Vries Robles
Goed bedoelde adviezen
10 augustus 2020 Goed bedoelde adviezen Goed bedoelde adviezen Lieve allemaal, ik wens jullie stuk voor stuk veel succes, in de breedste zin van het...
Ontwaken
17 februari 2020 Ontwaken De wonderen waren in mijn geval de wereld nog niet uit, na zes maanden niet gegeten te hebben door mijn slikproblemen, at...
Je lijf weet, je brein vergeet
5 november 2019 Je lijf weet, je brein vergeet Neuroplasticiteit duidt op de mogelijkheid tot veranderingen in de hersenen. Dat wij door middel...
Klinische blik
27 oktober 2018 Klinische blik Na zeven maanden comateus te zijn geweest en bedlegerig - verliet ik het verpleegtehuis en werd voor onbepaalde tijd...
Even voorstellen
8 oktober 2018 Even voorstellen Ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om mij aan jullie voor te stellen. Mijn naam is Swen de Vries Robles en...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

 

27 oktober 2018

Klinische blik

Swen de Vries RoblesNa zeven maanden comateus te zijn geweest en bedlegerig - verliet ik het verpleegtehuis en werd voor onbepaalde tijd opgenomen in het revalidatiecentrum, alwaar ik vijf dagen per week therapie kreeg , leerde lopen met rollator en mijn stem opnieuw leerde te gebruiken. Allerhande therapieën werden mij toebedeeld: Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie- eens te meer leerde ik lullen als Brugman. Als voormalig fysiotherapeut had ik hier mijn laatste stage doorlopen, om nu in mijn rolstoel door de gangen te “trippelen”. Zo blij als een kind spurtte ik door de lange gangen van het revalidatie centrum - als Speedy Gonzales, maar dan gekluisterd aan zijn ijzeren benen. Menig oud bekende, daar werkzaam- schrok zich ook daar weer wezenloos, wanneer zij mij tegen het lijf liepen en maskeerden het zichtbare ongemak door te doen of er niets aan de hand was. De passieve gelatenheid van het verpleegtehuis verruilde ik voor de gedrevenheid, zo kenmerkend voor het revalidatiecentrum. Voor de eerste maal ervoer ik mijn wilskracht niet alleen het overweldigende geluksgevoel van er te zijn, maar eveneens de diep gewortelde drang om letterlijk en figuurlijk weer op eigen benen te staan. Mijn lichaam was niet slechts een ding meer om voor lief te nemen, maar het levende bewijs dat ik er nog was. Het lichaam bleek meer te zijn dan slechts de optelsom van mijn beperkingen en nooit maar dan ook nooit ervoer ik mijn lijf als zodanig.


Als fysiotherapeut leerde ik het lichaam van binnenuit ervaren, wat in schril contrast stond met de klinische blik, ons bijgebracht -door jaren en jaren van studie. Bij tijd en wijle voelde ik mij “een zak van botten en vlees” en ook niet meer dan dat, met name als ik wederom als object werd gadegeslagen. In naam der wetenschap! Maar dat mijn geest bewaard was gebleven en mijn bewustzijn intact, was geluk in optima forma, zelfs in een lijf vol met mankementen. - Al had ik nooit meer een stap gezet - De woorden van René Descartes stonden mij levendig bij: "Ik denk dus ik besta”. De grootste zegening was dat mijn geestelijk voortbestaan was gewaarborgd , dat ik mijn vrouw diep in de ogen kon kijken, zo ook mijn vader, moeder en overige dierbaren. Geluk in de overtreffende trap dus en dat ik mij slechts kon voortbewegen met “mijn ijzeren benen” was niet meer dan bijzaak. En tegelijkertijd ervoer ik de drang om op eigen benen te staan, meer dan ooit, te lopen, dit te kunnen en mogen ervaren!

Wat ik u wil meegeven: Altijd al heb ik moeite gehad met het Bio-Medische denkmodel, waarbij de mens gereduceerd werd tot object en niet meer dan dat! Mijn Haptische achtergrond heeft mij tijdens mijn ziekteproces geholpen de verbinding met mijzelf te bewaren. Ik dacht immers in mogelijkheden, in
gezondheid en kwaliteit van leven -vanuit mijn visie over "De grote gezondheid". Nooit of te nimmer zag ik mijzelf als optelsom van mijn beperkingen, maar meer dan ooit ervoer ik mijn kracht. Bezien ook vanuit de huidige definitie van "De grote gezondheid" van Machteld Hubert waarbij gezondheid
meer is dan slechts symptoombestrijding en het afwezig zijn van klachten dus, maar ook onder andere een spiritueel-existentiële dimensie bevat,
waarbij je als mens waarlijk leert leven vanuit je authenticiteit.

 

Blogs overzicht van Swen:

Swen de Vries Robles
Goed bedoelde adviezen
10 augustus 2020 Goed bedoelde adviezen Goed bedoelde adviezen Lieve allemaal, ik wens jullie stuk voor stuk veel succes, in de breedste zin van het...
Ontwaken
17 februari 2020 Ontwaken De wonderen waren in mijn geval de wereld nog niet uit, na zes maanden niet gegeten te hebben door mijn slikproblemen, at...
Je lijf weet, je brein vergeet
5 november 2019 Je lijf weet, je brein vergeet Neuroplasticiteit duidt op de mogelijkheid tot veranderingen in de hersenen. Dat wij door middel...
Klinische blik
27 oktober 2018 Klinische blik Na zeven maanden comateus te zijn geweest en bedlegerig - verliet ik het verpleegtehuis en werd voor onbepaalde tijd...
Even voorstellen
8 oktober 2018 Even voorstellen Ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om mij aan jullie voor te stellen. Mijn naam is Swen de Vries Robles en...

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht

8 oktober 2018

Even voorstellen

Swen de Vries Robles

Ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om mij aan jullie voor te stellen. Mijn naam is Swen de Vries Robles en afgestudeerd als fysiotherapeut in April 2000.Een week na het behalen van mijn getuigschrift moest ik al vol aan de bak in een medisch centrum in Hoofddorp,waar ik mij een slag in de rondte werkte. De daarop volgende jaren behaalde ik in Doorn mijn specialisatie in de haptonomie, waarbij de mens in zijn totaliteit(eenheid van lichaam en geest) centraal stond en niet slechts de klacht.Dit sloot naadloos aan bij mijn holistische visie, desondanks besloot ik uiteindelijk toch vrijwillig mijn blikveld te vernauwen en dook weer in de boeken, om mij te bekwamen in de manuele therapie.Met pijn en moeite wist ik ternauwernood het eerste jaar af te ronden, een week later echter lag ik in het UMC in Utrecht op de rand van leven en dood, op de CT scan was een stervormige tumor geconstateerd bij mijn kleine hersenen. Een helse week later lag ik onder het mes en na een tien uur durende operatie ontwaakte ik , bont en blauw weliswaar maar mijn geest was nog intact, althans zo leek het aanvankelijk. Uiteindelijk verloor ik mijn bewustzijn zeven maanden lang en had men de hoop al opgegeven, volgens de heren medici was ik gedoemd tot een vegetatief bestaan. De rest van mijn leven zou ik een kasplantje blijven , mijn vrouw en vader weigerde zich echter met deze gang van zaken te verzoenen.

Op 8 Januari 2009 ontwaakte ik, volledig bedlegerig en fysiek gezien tot praktisch niets in staat, maar zielsgelukkig! omdat mijn bewustzijn was wedergekeerd en ik mijn lieve vrouw diep in haar ogen kon kijken. S'avonds at ik voor de eerste maal patat en kroket nota bene, na een jaar lang Sonde voeding toegediend te hebben gekregen. Aanvankelijk verliet ik na zeven maanden revalidatie centrum De Trappenberg in een rolstoel, de prognose was oorspronkelijk hooguit vijftig meter lopen met rollator en niet meer dan dat. Het lot bleek mij echter gunstig gezind en besliste anders.

Op 4 Juli 2011 trad ik in het huwelijk met mijn steun en toeverlaat en LIEP naar het altaar ten overstaan van vrienden en familie. Deze dag zal altijd in mijn geheugen staan gegrift als een mijlpaal, het was de kroon op als ons harde werk en een dag met zowel een lach als een traan. Vanaf de dag dat ik ontwaakte had ik slechts een doel voor ogen en dat was volledig in mijn kracht te geraken! Dan wel geestelijk of lichamelijk, mijn lijf was aanvankelijk van ondergeschikt belang, zo blij als ik was dat mijn geest nog intact was. Nu heb ik mijn lijf herontdekt en geheel volgens de haptonomische visie leren kennen als het voertuig van de ziel. Volgens deze gedachtengang heb je niet alleen een lichaam maar ben je ook je lichaam, in mijn optiek is dit de basis van onze innerlijke zowel als uiterlijke kracht.

Swen

 

Meer blogs lezen?

Kijk dan in ons Actieve bloggers overzicht