8 augustus 2017

Epilepsie training

Bam. Daar liet ik mij voorover vallen en probeerde zo goed als mogelijk Nico zijn insult na te doen. Overstrekken, met de ogen bewegen, armen verkrampen. Nico stond erbij. "Doe ik echt zo?" zei hij. "Dat is echt eng Klaske". De kinderen lagen in een deuk. "Mama, nu mag ik papa na doen", "Nee, ik ben aan de beurt om papa na te doen". Dikke pret. De kinderen lieten zich zelfs van de trap vallen.....

Waarom een epilepsie training? Wel nu, ik wilde wel een keertje naar de winkel zonder kinderen, of ergens anders alleen heen zonder kinderen. De eerste jaren van Nico zijn ziek zijn, toen de meiden 1 en 3 waren, was ik geen minuut zonder hun of Nico. Na een flink aantal jaren had ik het gevoel dat de meiden groot genoeg waren om hun vader te helpen door een aanval te komen. Zorgen dat hij niet verder valt. Zorgen dat hij vooral zijn hoofd niet ergens tegen sloeg. Zorgen dat hij rustig wakker werd en niet meteen ging opstaan. Zorgen dat als er iets gebeurde ik werd gebeld zodat ik of naar huis kon komen of een ambulance bellen. En als je onze meiden kent, dan weet je ook dat ze dat toen aankonden. Ze hebben het gelukkig nooit in de praktijk hoeven brengen. Nico zijn insulten waren voornamelijk onderweg naar het werk of op het werk, of in de nacht.

Wat ik niet besefte was dat Nico er iets van leerde. Hij had nog nooit een epileptische aanval gezien. Hij stond perplex. Hij wist alleen te vertellen dat hij verward wakker werd. Dat er soms onbekende mensen boven hem heen hangen. Dat hij niet kan praten of raar uit zijn woorden komt. Dat hij dat ook hoort. Dat hij pijn heeft in zijn tong en arm en been. Dat hij bang is. Maar zodra hij het besef heeft dat hij een insult heeft gehad is hij niet meer bang. Dan wil hij altijd het liefst direct door met waar hij mee bezig was. Dan wordt hij boos als de mensen hem zijn gang niet laten gaan en hem te veel ‘bemoederen’.

Vooral insulten op het werk. Vreselijk vond hij die. Het liefst had hij de aanval in de fietsgarage. Dan had hij de kans dat niemand hem zag liggen, omdat bijna niemand op de fiets kwam. En kon hij na bijkomen gewoon aan het werk. Een aanval op de afdeling betekende altijd einde van de werkdag. Collega's of manager stuurden hem altijd naar huis. Soms zelfs in de auto met chauffeur van de CIO als die toch niets te doen had die chauffeur. Dat vond Nico vreselijk. Hij werd een meester in de meest lichte aanvallen, de partiële, te verbergen. Dan ging hij snel zitten, of tegen het koffieapparaat aanhangen met een bakje koffie in de linkerhand, of snel naar de wc.

Zo zag ik een keer tijdens een cheque uitreiking bij de burgemeester dat Nico tegenover mij in het publiek een lichte aanval had. Ik zag hem zijn kopje koffie overpakken naar de andere hand en tegen een tafel aan gaan leunen. Ik vertelde het Nico na afloop dat ik het gezien had. Hij was perplex. Want hij dacht ook zichzelf goed te hebben getraind. Dat klopte ook, want van alle mensen in de zaal had alleen ik door gehad dat Nico een lichte aanval had doorgemaakt. Wat is een mens flexibel als het moet.

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren