2 december 2017

Hoera!

Het valt niet mee om een kind te zijn van een hersentumorpatiënt. En het valt al helemaal niet mee om daarnaast ook nog kind te zijn van de directeur van een hersentumor stichting. Iedere dag worden ze er mee geconfronteerd, zowel via hun vader als dus door mij hun moeder. Ondanks al deze signalen ben ik trots op onze meiden. Hoe zij met de problematiek omgaan is veelal luchtig en realistisch. Flexibel en met humor. Op school valt het ook op. Ze zijn anders dan de meeste kinderen. Bij de lerarengesprekken komt dat iedere keer naar voren. Onze dochters zijn erg serieus en hebben volwassenen meningen.

Woensdag hebben de meiden papa gewezen op het feit dat het echt niet leuk is op een verjaardag uit volle borst te zingen: zij leve lang Hoer A, Hoer A. We hebben Nico er tijdens de heuglijke dagen al op gewezen dit niet te doen, maar het kwartje viel niet. Als een puberale tiener schreeuwde hij nog harder; “Hoer Aaa, Hoer Aaa”. Deze woensdag viel het kwartje dan toch. Nico was in shock dat hij nooit had geweten dat hij door zijn leuke woordgrapje eigenlijk zijn dochters een hoer noemde, en dat tijdens hun verjaardag met een kamer vol visite. Hij was ook verdrietig. Hij besefte het echt niet. Herinnerde ook wel onze afkeuring, maar dat vond hij maar stom dat wij zijn woordgrapje niet waardeerden. Noa zei; “We weten het toch papa, dat je decorum verlies hebt”. Waarop Nico antwoordde; “Ik dacht dat dat bewust was, iets niet goed doen, bewust niet goed doen”. “Nee”, zegt Noa, “decorumverlies is juist onbewust. Ik weet wel dat je mij geen hoer noemde, maar voor andere mensen is dat wel moeilijk te begrijpen. Dus daarom voelt het op zo een moment heel naar als je dat doet”. Heel liefdevol praten onze meiden met hun vader over de afgelopen verjaardagen, samen lossen ze dit op. In rust en met respect voor hun vader.

De volgende dag pakt Noa haar kans. Voor het ontbijt in de hal zegt ze tegen Nico: “Pap, ik denk dat ik mijn intelligentie van jou heb”. Nico glimlacht blij. “Dat denk ik ook Noa”, zegt hij enthousiast. “Ja, zegt Noa, “ dat moet wel zo zijn, want Mama heeft het nog.....”. Ik sta er bij en hou mijn adem in. Hoe verzint ze het? Gelukkig. Nico schiet in de lach. “Oooooo” roept hij, “die is goed. Jemig Noa”. Samen lopen ze krom van het lachen naar de ontbijttafel.

De dag is weer begonnen. Iedere dag een nieuw begin. Wat de rest van de dag brengt maakt niet uit tijdens het ontbijt. De plannen zijn nog levendig en leidend. De meiden worden door vaders na het ontbijt over de weg gezet. Nico gaat naar zijn kamer. Even tot rust komen, het ontbijt is al te druk voor hem geweest. Lukt het hem om uit de overprikkeling te geraken? Dan volgt er mogelijk wat klussen in huis. Ik kruip achter mijn bureau. Wat werk voor de stichting verzetten. Een nieuwe dag, met mijn lieve bijzondere gezin. Het is ons nog steeds gegund. Hoera!

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren