28 maart 2017

Om gek van te worden

Een van de dingen waar onze oudste dochter naar uitkeek om op een nieuwe school te beginnen was dat ze kon beginnen met een schone lei. NIEMAND zou daar weten dat haar vader een hersentumor heeft, en dus niemand zou haar goed bedoeld continue hoeven te bevragen hoe of het met hem is. Het zou HAAR middelbare schooltijd worden. In de basisschooltijd voerde de hersentumor de boventoon. Op de middelbare schooltijd zou Noa de toon aangeven.

Vanaf haar 3e jaar wordt ze regelmatig door iedere leerkracht en volwassene bevraagd hoe of het met haar vader is. Iedere keer opnieuw hetzelfde verhaal vertellen. Veel partners van hersentumorpatiënten beginnen dan een blog om iedereen op de hoogte te brengen, maar hun kinderen kunnen dat niet. Zij moeten antwoorden. En als het kind dan zegt: “Het gaat goed”, dan komt steevast de wedervraag “Wil je er niet over praten?”. Dat wil ze wel, dat doet ze ook, alleen het gaat ECHT goed. Vreselijk degenererend is het voor een kind als ze niet worden geloofd. Als een leerkracht in al haar onbewuste onbekwaamheid maar doorduwt. Ook als onze dochter van het speeltoestel viel op het schoolplein en met bebloede knie en een scheur in haar broek zat uit te huilen op een bankje schoof de juffrouw goed bedoeld naast haar om de arm liefelijk om haar heen te slaan: ”Ach meissie, het is ook wat he met je vader”.

Wat kan ik doen als ouder om haar gewoon zichzelf te mogen laten zijn op school? Wij hebben haar wens gerespecteerd en de middelbare school niet laten weten dat haar vader een hersentumor heeft. Is ook niet nodig, want het kreng groeit langzaam en hij kan, zoals het er nu uitziet, nog wel 10 jaar mee. Tot grote schrik kwam Noa haar brugklasmentor vorig jaar toch met het nieuws: “Jouw vader heeft een hersentumor he?” En daar ging haar onbezorgde middelbare schooltijd. De juffrouwen van de lagere school hadden haar wens niet gerespecteerd en de informatie doorgegeven. Opnieuw wordt onze dochter door iedere leerkracht en volwassene bevraagd over de hersentumor van haar vader. En nu heeft ze veel meer leerkrachten dan destijds op de basisschool.

Vandaag was het mentor gesprek van Noa. Aan de ontbijttafel hadden we het al gehad over als de leerkracht weer over papa gaat praten. We hebben haar aangegeven kort te antwoorden, en naar ons te verwijzen. Vanmiddag kwam ze compleet gefrustreerd thuis. De 10 minuten met haar mentor gingen 7 minuten over haar vader. En toen Noa zei: “Het gaat goed met mijn vader” toen zei de mentor; “Wil je er niet over praten? We hebben een vertrouwenspersoon hoor”. De leerkracht vroeg zelfs naar de medicatie die haar vader gebruikte. Het bleek dat de leerkracht een achternicht had met een hersentumor en via Noa wilde ze hiervoor informatie inwinnen. Noa voelde zich vreselijk. Continu de hersentumor van haar vader. Continu leerkrachten en volwassenen die zich bemoeien met iets wat voor haar heel gewoon is. Al 10 jaar heeft haar vader een hersentumor. Voor Noa is de hersentumor van haar vader een chronische aandoening zoals het hebben van diabetes. En de kinderen met een vader met diabetes worden toch ook niet iedere dag ondervraagd. Om gek van te worden.

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren