9 januari 2019

Tamara Vroon

Twee maanden in een diep dal

De zwaarste periode van mijn revalidatie. Sommige mensen zullen het herkennen en sommige mensen misschien gedeeltelijk of helemaal niet. Ik ben ongeduldig, wel eens onzeker, weet graag waar ik aan toe ben en een gevoelige denker. Stress en zorgen verzamelen zich graag in mijn buik en darmen. Deze karakter eigenschappen hebben er voor gezorgd dat de eerste periode een vreselijke tijd was.

Achteraf is het wel eens lastig om mezelf in die tijd te verplaatsen. Vooral omdat ik het nooit meer wil meemaken. In het ziekenhuis heb ik geleerd om de trap op te gaan. Daarom kon ik gewoon boven in mijn eigen bed slapen. Omdat ik slecht sliep wilde ik alleen slapen. Mijn oudste dochter sliep bij papa en ik op haar bed. Door mijn balans probleem en het kijken met één oog was het elke keer een onderneming om de trap te betreden.’ S morgens en ’s middags ging ik terug naar bed. In de avond ging ik meestal om 20.30u naar bed omdat ik het dan echt niet meer kon volhouden. Vader was thuis. Hij deed het complete huishouden en verzorging van de kinderen. Ze waren 6 en 9 jaar en konden gelukkig al veel zelf. Als ze om 8.30u vertrokken waren naar school kwam ik naar beneden. Ik hoefde me dan niet te frustreren over de zorg die ik voor ze had willen doen.

Voortdurend was ik bezig met vechten tegen frustraties. Loslaten en accepteren was onmogelijk. Accepteren dat ik nog leef en niet in een rolstoel zit. Ik kreeg het maar niet voor elkaar. Iedereen die (goedbedoelde) dingen tegen me zeiden snapten er volgens mij niets van. Ze moesten het maar eens meemaken. Niet naar de WC kunnen, continue buikpijn hebben, met één oog kijken, moe zijn van het moe zijn, een balansprobleem hebben. Nu kan ik zeggen…. ja…dat is alles wat ik er aan over hield. Maar dat nare gevoel…de afhankelijkheid…niet weten hoe lang dit moet duren. Dat gevoel resulteerde in niet blij zijn met mijn leven. Het leven dat ik nog had. Steeds was ik bezig met de vergelijking te maken hoe het was vóór de operatie. Af en toe had ik de vechtlust om door te gaan. Met dat ongeduldige karakter ging dat natuurlijk niet zoals IK dat wilde. Dat opkrabbelen en keihard vallen deed vreselijk pijn.

Mijn huisarts zag me vallen en zei “ik kan je helpen”. Wil je pillen? Anti depressie pillen. Ze hebben een stofje wat jij even te kort komt om je langer blij te voelen” Even was ik boos. Ik was 38 jaar en nog nooit heb ik die rotzooi nodig gehad. Heb ik een keuze? Mijn vechtlust was er weer. We gaan er voor. De vreselijke bijwerking van een droge mond kwam en mijn nare gevoel werd nog erger. Nog steeds ging ik niet naar de WC. Na een week hing ik aan de telefoon. Die pillen werken niet! Minstens 3 weken volhouden werd me gezegd en je kunt niet zomaar stoppen want dat moet je afbouwen. Boos, boos, boos was ik. Na 3 weken nam ik de pillen zonder tegenzin en na 6 weken bezocht ik dan eindelijk het toilet. Langzaam kon ik gaan genieten van de zon, maar ook van de regen. Ik kon een tijdschrift lezen zonder me schuldig te voelen dat ik niet de dingen deed die ik voor de operatie deed. Ik ben na twee en halve maand begonnen met afbouwen van de pillen en na 3 maanden kon ik me weer vaker blij voelen. Sommige mensen hebben deze pillen jaren nodig, Achteraf viel het dus reuze mee. Maar dat is achteraf.

Lees ook de andere blogs van Tamara:

Tamara Vroon
Komend uit het diepe dal
27 juni 2019 Komend uit het diepe dal (Belevingen welke ik schreef in mei 2014) Komend uit het diepe dal, genetisch onderzoek en controle Tilburg Ik...
Even van het verleden naar het heden
20 februari 2019 Even van het verleden naar het heden Al een tijdje deel ik mijn ervaringen over hoe mijn leventje een omslag maakte na het...
Twee maanden in een diep dal
9 januari 2019 Twee maanden in een diep dal De zwaarste periode van mijn revalidatie. Sommige mensen zullen het herkennen en sommige mensen misschien...
De twee weken na mijn operatie
11 december 2018 De twee weken na mijn operatie De eerste week in Tilburg was een week van snelle veranderingen. Het 2e zorggeprek vond plaats....
Een jaar later
25 november 2018 Een jaar later 10 februari 2015; Het duurt nu al maanden, 24 uur hoofdpijn, onbalans. Wat zou het zijn? Onzekerheid, maar ach, we...
Hoe kwam ik uit de operatie
9 november 2018 Hoe kwam ik uit de operatie Een neussonde bleef zitten voor het geval eten niet zou gaan. Vier infusen waarvan in elke voet ééntje...
Voorbereiding hersentumoroperatie
17 oktober 2018 Voorbereiding hersentumoroperatie Wat een leuke reacties mocht ik ontvangen op mijn 1e blog. Mijn doel is om lotgenoten en hun...
Plotseling ben je een wandelende tijdbom
8 oktober 2018 Plotseling ben je een wandelende tijdbom Ze hadden een tumor gezien bij mijn kleine hersenen. En ja… alle symptomen klopten. Omdat...

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren