3 april 2018

BALANS

En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze jongste zoon is al weer 11 jaar geworden. De eerste chemopillen zitten er al bijna een maand in en de tweede kuur gaat bijna van start. Soms weet je gewoon niet waar de seconden, minuten, uren en dagen blijven.
Het gaat, ondanks de onzekerheid, de voor ons keiharde werkelijkheid, naar omstandigheden, goed. Het lukt om te genieten, ook al doen we dat allemaal op een eigen en andere manier. En die manieren, die botsen helaas af en toe.
Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat we tijd doorbrengen met elkaar, met de mensen die ons lief zijn, de mensen die er voor ons zijn. Henk kijkt daar heel anders naar. Hij heeft de liefde op een andere manier in zijn leven leren kennen dan ik. Hij benoemde dat laatst heel mooi. Hij zei: “Toen ik bij jou kwam in jouw ouderlijk huis, toen ervoer ik dat liefde ook zo anders kan zijn. Een zoen bij een afscheid bijvoorbeeld.” Dat hij dit zei, raakte mij zo. Het gaf me even weer het gevoel van toen, van ons prille geluk, van ons begin samen. En daar kan niemand tegenop, daar kan niemand tussenkomen. Dat heet liefde.
Alleen door de ontspoorde tumor werd alles uit zijn verband gerukt. We leken de balans kwijt te zijn. En dat is best heel lastig, want vind die balans maar weer eens terug. Het is, sinds we weten dat de hersentumor bestaat,  al jaren zo’n puzzel, zo’n klus, zo’n zoektocht. Het is vallen en weer opstaan, proberen weer door te gaan. Ook nu.
Ik merk dat ik veel heb aan de handvatten die ik in therapie aangereikt heb gekregen. Sterker nog; ik heb ze heel hard nodig gehad en nog steeds nodig. Deze ‘leefregels’ geven mij houvast en houden mij in balans. Het pad waarover wij lopen, lijkt na de ontsporing, duidelijk smaller geworden. Henk lijkt meer terug te vallen naar zijn oorsprong, zijn begin. Ik lijk daar tegenover te staan. En dat botst. Onze normen en waarden lijken minder goed bij elkaar te passen.
Dit herkennen is al een hele klus, laat staan het te erkennen en te proberen te begrijpen, volgen en een plek te geven. Ik doe mijn best, probeer de balans weer te vinden. Het is een nieuwe balans die vraagt om begrip en respect, om kracht en liefde. De afgelopen 6 jaar heb ik geprobeerd en geleerd om Henk op zijn pad te volgen. Ook nu, bij de verstoorde balans, ben ik weer op zoek gegaan naar dat wat ons bindt. En eigenlijk is dat helemaal niet zo moeilijk. De kracht die ik de afgelopen jaren gekregen heb door kritisch naar mezelf te kijken, door mezelf niet weg te cijferen en door te durven zeggen wat ik vind, te zijn wie ik ben, zijn daarbij helpend geweest. De seconden, minuten, uren en dagen, rijgen zich gewoon aaneen. Het is de liefde die ons bindt en die de jongens meekrijgen in hun ouderlijk huis.

Lieve groet, Hillie

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

 

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren