Doneer nu

Hersentumoren

logo

Tamara VroonTamara Vroon

Mijn naam is Tamara Vroon (43 jaar) en ben moeder van twee dochters van 14 en 11 jaar. Op 24 februari 2014 werd er bij mij een hersentumor verwijderd. Ondanks dat de tumor volledig werd verwijderd en er geen nabehandeling nodig was ben ik volledig afgekeurd. Dit heeft nog steeds enorme impact op mijn dagelijks leven. Kort na mijn operatie ben ik begonnen om mijn ervaringen in op te schrijven. Het helpt mij door mijn proces om te schrijven.

Tamara Vroon
Een hart onder de riem
23 juni 2021 Een hart onder de riem! Lieve lotgenoten, het is alweer even geleden dat ik geschreven heb. Inmiddels is het meer dan 7 jaar geleden dat...
Geen nummer maar een mens. Een individu.
13 september 2020 Geen nummer maar een mens. Een individu! Het is bijna een jaar geleden dat ik iets over mezelf heb geschreven. Een poppetje op mijn...
Vooruitgang en prismaplakker voor het dubbel zien
1 november 2019 Vooruitgang en prismaplakker voor het dubbel zien Ik heb vooruitgang geboekt. Ik zou niet mogen klagen, maar doe het toch hoor....
Komend uit het diepe dal
27 juni 2019 Komend uit het diepe dal (Belevingen welke ik schreef in mei 2014) Komend uit het diepe dal, genetisch onderzoek en controle Tilburg Ik...
Even van het verleden naar het heden
20 februari 2019 Even van het verleden naar het heden Al een tijdje deel ik mijn ervaringen over hoe mijn leventje een omslag maakte na het...
Twee maanden in een diep dal
9 januari 2019 Twee maanden in een diep dal De zwaarste periode van mijn revalidatie. Sommige mensen zullen het herkennen en sommige mensen misschien...
De twee weken na mijn operatie
11 december 2018 De twee weken na mijn operatie De eerste week in Tilburg was een week van snelle veranderingen. Het 2e zorggeprek vond plaats....
Een jaar later
25 november 2018 Een jaar later 10 februari 2015; Het duurt nu al maanden, 24 uur hoofdpijn, onbalans. Wat zou het zijn? Onzekerheid, maar ach, we...
Hoe kwam ik uit de operatie
9 november 2018 Hoe kwam ik uit de operatie Een neussonde bleef zitten voor het geval eten niet zou gaan. Vier infusen waarvan in elke voet ééntje...
Voorbereiding hersentumoroperatie
17 oktober 2018 Voorbereiding hersentumoroperatie Wat een leuke reacties mocht ik ontvangen op mijn 1e blog. Mijn doel is om lotgenoten en hun...
Plotseling ben je een wandelende tijdbom
8 oktober 2018 Plotseling ben je een wandelende tijdbom Ze hadden een tumor gezien bij mijn kleine hersenen. En ja… alle symptomen klopten. Omdat...

 

logo

Roger te Wierike blog hersentumor STOPhersentumorenRoger te Wierike

Roger te Wierike is 51 jaar als zijn wereld in september 2018 plotsklaps op de kop komt te staan. Een epileptische aanval zorgde hier letterlijk voor. Ruim twee uur later komt hij weer bij bewustzijn en begint een ander leven. Roger houdt van fotograferen en is opa van 3 kleinkinderen. Middels dit blog zal hij vertellen hoe of het hem vergaat als patiënt door een hersentumor.

Roger te Wierike
De operatie
1 maart 2019 De operatie Al snel had ik een afspraak met een neurochirurg in het Zuyderland in Heerlen. Mijn situatie werd besproken. Voor het eerst...
De dag dat alles veranderde
1 maart 2019 De dag dat alles veranderde Hallo, mijn naam is Roger te Wierike, 51 jaar. Al 33 jaar werkzaam in de autofabriek in Born in de...

 

logo

Roger te Wierike blog hersentumor STOPhersentumorenJoke Goudriaan

 Het leven van Joke, praktijkondersteuner bij een huisarts,  kwam in 2013 zomaar op zijn kop te staan, met de diagnose: ‘hersentumor, die niet meer te genezen is’. Inmiddels is ze al een heel aantal jaren verder sinds de diagnose. Sinds september 2019 is er weer groei geconstateerd en volgde er op 24 september een eerste operatie. Joke neemt je graag mee op haar weg om de hersentumor weer een vernieuwde plek te geven in haar leven. 

Joke Goudriaan
De bestraling is een feit.
9 maart 2020 De bestraling is een feit. Soms lijkt het of ik last heb van nesteldrang. Want ik wacht op de oproep van de radiotherapeut, dat ik kan...
Wel of niet bestralen
26 januari 2020 Vrijdag 13 december Afgelopen nacht sliep ik weer slecht. Er was wat te piekeren namelijk: “Wel of geen bestraling?” Gisteren had...
Te zware kost en vakantie
24 december 2019 Te ‘zware kost’ en vakantie Zondag 25 november Eind november was er een Wintermarkt in een buurthuis hier in de buurt. Voor mijn...
Weer onrust
11 december 2019 Weer onrust Zaterdag 16 november Gisteren hadden we eindelijk een afspraak in Duitsland om na te praten over de operatie en  de...
Opkrabbelen
27 november 2019 Opkrabbelen Dinsdag 29 oktober Het herstel gaat goed. Ik krijg wat meer energie, loop geregeld een stuk door onze achtertuin. Dat...
Mag ik me even voorstellen
13 november 2019 Mag ik me even voorstellen. Als je mijn blog gaat lezen, lijkt het me prettig een beeld te hebben van de persoon over wiens schouder...

 

logo

Klaske HofsteeklKlaske Hofstee

Klaske is de oprichter en voorzitter van Stichting STOPhersentumoren.nl. Ze is tevens mantelzorger van haar man, meervoudig hersentumorpatiënt Nico Faaij. Nico werd ziek in 2007,  hij was toen 38 jaar oud en hun dochtertjes 1 en 3 jaar. Vanwege Nico zijn epilepsie en vermoeidheid heeft Klaske hun dochtertjes bijna alleen moeten opvoeden. De afgelopen jaren staat hun leven in het teken van de cognitieve achteruitgang.

Klaske Hofstee
Sjakie en de chocoladefabriek
17 januari 2020 Sjakie en de chocoladefabriek Nico is vandaag 12,5 jaar ziek. Een wrang jubileum. Voor het eerst sinds de kinderen op de middelbare...
Column Vrouw Telegraaf 6
19 maart 2010 Dacht ik vandaag een telefoontje te moeten plegen over collectebussen werd het een intensief lotgenotengesprek met een kersverse...
Column Vrouw Telegraaf 5
18 maart 2010 Gisteren kreeg ik een email van een Nijmeegse dokter die zich bezig houdt met hersentumorenonderzoek. Hij wil graag de Nijmeegse...
Column Vrouw Telegraaf 4
17 maart 2010 Gisteravond Hart van Nederland gekeken. Geweldig dat het camerateam erbij was om de overhandiging van mijn boek 1500 Hoofdzaken te...
Column Vrouw Telegraaf 3
16 maart 2010 Geweldig nieuws, ik heb zo ongeveer alle landelijke kranten gehaald met mijn boek! Telegraaf, Volkskrant, AD, Trouw, schrijven: “ Een...
Column Vrouw Telegraaf 2
15 maart 2010 Vandaag begint de Brain Awareness Week waarin internationaal aandacht is voor de hersenen. Hoe werken zij? Hoe worden ze ziek? Jammer...
Column Vrouw Telegraaf 1
13 maart 2010 Daar zitten we dan. Het hele gezin in een hotel. Even de werkelijkheid ontvluchten. Gisteren was ons 12,5 jarige huwelijksjubileum....

 

logo

NicoFaaij3Nico Faaij

Nico Faaij
De brief
3 september 2012 De brief Mijn vrouw roept altijd dapper dat wij samen kanker hebben. Ze staat haar mannetje naast mijn zijde, strijdlustig dat zij...
Niet ver(voor)oordeelt
20 augustus 2012 Niet ver(voor)oordeelt Wat een nieuws deze week met betrekking tot de honkballer Jason Halman. Hij wordt niet vervolgd vanwege het...
Samen rouw verwerken
13 augustus 2012 Samen rouw verwerken Ik mag vast stellen dat kanker niet alleen een lichamelijke ziekte is, maar ook van psychologische aard....
Haar haren waren zo mooi...
10 juli 2012 Haar haren waren zo mooi... Langzaam wordt ik gapend wakker. Ik draai me om. Naast mij ligt een grote bos donkerblond haar mooi gekruld...
Ik heb meer hersenen dan jij.
 19 juni 2012 Ik heb meer hersenen dan jij. Schrik je daarvan? Ik win het van bijna iedereen. Natuurlijk weet ik niet precies hoeveel...
Ik heb de hoofdprijs gewonnen in een mega loterij.
12 juni 2012 Ik heb de hoofdprijs gewonnen in een mega loterij. Loterijen, echt iedereen doet er aan mee. Alleen al de 3 grootste van Nederland, de...
Generatiekloof
26 mei 2012 Generatiekloof Terwijl ik dit type neem ik een slok koffie. Mij afvragend of ik vanwege mijn gezondheid eigenlijk niet zou moeten...
Een duivelse godin.
13 mei 2012 Een duivelse godin. Vol opwinding liep ik achter haar aan. Ze was een hele mooie slanke vrouw met lang zwart krullend haar. Naar mijn...
Een nacht die ik zeker nooit meer zal vergeten.
10 mei 2012 Een nacht die ik zeker nooit meer zal vergeten. Zwetend schrok ik rond middernacht wakker door het paniekerig constant pappa roepen van...

 

 

Hersentumor blogs

logoman

 

 

 

 

 

 

Hier vind je onze bloggers. Hersentumorpatiënten, partners, ouders, vrienden die hun verhaal doen over wat een hersentumor met hun leven doet. Klik op hun naam om naar het blog te gaan.

Let op:  over de inhoud van het geschrevenen van de bloggers dragen wij geen verantwoordelijkheid. Wel letten wij op de inhoud en taalgebruik.

 Jouw naam

Wil jij ook blogger worden? Laat ons dan 5 van je laatste blogs lezen (max. 500 woorden per blog), dan kijken wij of je bij de sfeer van onze pagina past en krijg je je eigen pagina. We plaatsen maximaal 1 blog per week.

 

MaritSem Marit van Amerongen

Marit is trotse moeder van een lief gezond kind, dochter Sophie en een lief ziek kind, zoon Sem. Sem was 8 maanden oud toen er bij hem een hersentumor werd vastgesteld. Een opticus glioom. Helaas zonder behandel mogelijkheid, anders dan proberen de groei te remmen. We zijn nu ruim twee jaar verder...

Marit van Amerongen - blogs

 

 

JokeGoudriaan STOPhersentumorenJoke Goudriaan

Het leven van Joke, praktijkondersteuner bij een huisarts,  kwam in 2013 zomaar op zijn kop te staan, met de diagnose: ‘hersentumor, die niet meer te genezen is’. Inmiddels is ze al een heel aantal jaren verder sinds de diagnose. Sinds september 2019 is er weer groei geconstateerd en volgde er op 24 september een eerste operatie. Joke neemt je graag mee op haar weg om de hersentumor weer een vernieuwde plek te geven in haar leven. 

Joke Goudriaan - blogs

 

 

Klaske Hofsteekl Klaske Hofstee

Klaske is de oprichter en voorzitter van Stichting STOPhersentumoren.nl. Ze is tevens mantelzorger van haar man, meervoudig hersentumorpatiënt Nico Faaij. Nico werd ziek in 2007,  hij was toen 38 jaar oud en hun dochtertjes 1 en 3 jaar. Vanwege Nico zijn epilepsie en vermoeidheid heeft Klaske hun dochtertjes bijna alleen moeten opvoeden. De afgelopen jaren staat hun leven in het teken van de cognitieve achteruitgang.

Klaske Hofstee - blogs

 

 

JosevanderLugt kl

José van der Lugt

 

Op 3 januari 2018 kreeg mijn man Tim (36) op zijn werk een epileptische aanval. Na een paar weken is er een hersentumor geconstateerd (oligodendroglioom). We zijn in een achtbaan gestapt en maken een rit waar we niet uit komen. Intussen probeer ik (José, 37) ons gezin (met 2 dochters, 3 en 6 jaar) draaiende te houden en alles zo geruisloos mogelijk te laten lopen.

José van der Lugt - blogs

 

 

WendySmit klWendy Smit

Wendy Smit weet sinds 2017 dat ze een hersentumor heeft. Een epileptische aanval luidde het begin van haar nieuwe leven in. Wendy en haar man hebben twee pleegdochters die in hun gezin werden opgenomen toen de meisjes 4 jaar oud waren. Inmiddels zijn het al echte pubers. Wendy is 47 jaar en al 29 jaar getrouwd.

Wendy Smit - blogs

 

 

HillieVeenemaHillie Veenema

Hillie haar man Henk heeft sinds 2011 een hersentumor. Een pad met hindernissen, pieken en dalen. Een hele zoektocht. Wat Hillie ervaart? Dat het de kunst is om met de dag te leven, te genieten van de kleine dingen en vooral niet te verlangen naar wat was, wat nog gaat komen. We hebben geen invloed op uitslagen, wel op hoe we er mee omgaan. Hillie is 46 jaar en heeft twee zonen van 9 en 12 jaar oud.

Hillie Veenema - blogs

 

 

Swen de Vries RoblesSwen de Vries Robles

Swen is fysiotherapeut en ontwaakte op 8 januari 2009 volledig bedlegerig en fysiek gezien tot praktisch niets in staat door een hersentumor. In tegenstelling tot de medische verwachtingen revalideerde hij en LIEP hij op 4 juli 2011 naar het altaar bij zijn huwelijk. Graag neemt Swen je mee in zijn gedachtegang omtrent zijn leven met een hersentumor, waarbij je nooit moet vergeten dat je niet alleen een lichaam hebt, maar ook je lichaam bent. Wat in zijn optiek dus de basis is van onze innerlijke zowel als uiterlijke kracht.

Swen de Vries - blogs

 

 

Tamara VroonTamara Vroon

Mijn naam is Tamara Vroon (43 jaar) en ben moeder van twee dochters van 14 en 11 jaar. Op 24 februari 2014 werd er bij mij een hersentumor verwijderd. Ondanks dat de tumor volledig werd verwijderd en er geen nabehandeling nodig was ben ik volledig afgekeurd. Dit heeft nog steeds enorme impact op mijn dagelijks leven. Kort na mijn operatie ben ik begonnen om mijn ervaringen in op te schrijven. Het helpt mij door mijn proces om te schrijven.

Tamara Vroon - blogs

 

 

Roger te Wierike blog hersentumor STOPhersentumorenRoger te Wierike

Roger te Wierike is 51 jaar als zijn wereld in september 2018 plotsklaps op de kop komt te staan. Een epileptische aanval zorgde hier letterlijk voor. Ruim twee uur later komt hij weer bij bewustzijn en begint een ander leven. Roger houdt van fotograferen en is opa van 3 kleinkinderen. Middels dit blog zal hij vertellen hoe of het hem vergaat als patiënt door een hersentumor.
Roger te Wierike - blogs

 

 

 

Meer hersentumor lotgenoten verhalen

Wil je meer verhalen over het leven van hersentumor lotgenoten, dan is wellicht deelname aan lotgenoten contact iets voor jou.

21  maart 2022

Roller Coaster

HillieVeenema

Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog lukte het me gewoon niet om woorden te vinden die mijn gevoelens omschreven. Ik merk dat het weduwschap “a hell of a job” is. (Waarschijnlijk heeft niemand mijn blogs het afgelopen jaar gemist (hihi).)

Volgende week is het al weer 2 jaar geleden dat Henk overleed.  Twee jaren waarin COVID 19 centraal stond, waarin we ons heerlijk konden opsluiten in ons eigen huis en een eigen, zo veilig mogelijke, bubbel creëerden. Jaren  waarin we geen mensen hoefden uit te nodigen en ook niet uitgenodigd werden. Aan die veiligheid komt waarschijnlijk deze week een eind. De wereld gaat weer open! De COVID 19 maatregelen worden, zo het nu lijkt, naar alle waarschijnlijkheid weer opgeheven. En iedereen heeft er zin in en is er aan toe.
Of ik er aan toe ben en zin in heb? Ik weet het niet. Ik vind het best wel spannend en ben best wel bang. Spannend voor wat er op me af gaat komen en bang voor wat er van me verwacht wordt/wat ik van mezelf verwacht. Voor het eerst na het overlijden van Henk een onbegrensde wereld instappen…..

Eind vorig jaar heb ik helaas een opvlamming van MS gehad. Ik had gedacht dat ik na het overlijden van Henk in zou storten en het had me dan ook niet verbaasd als ik toen een Schub had gekregen. Dat bleef gelukkig uit.
Alleen nu ging het aan het eind van 2021 helemaal mis. Bestaande klachten staan sindsdien weer bijna dagelijks meer op de voorgrond en er zijn helaas nieuwe klachten bijgekomen. Ik werd dan ook teruggeworpen en bracht vele uren zittend op de bank door, in onze eigen huislijke en veilige bubbel. En toen was daar het  gemis van Henk opeens, heel intens. Bij de eerste aanval en het stellen van de diagnose MS, nu 12 jaar geleden, stond Henk naast mij, was hij mijn mantelzorger en hadden we gelukkig nog geen benul van de hersentumor. Bij de volgende Schub (6 jaar geleden) zorgde hij, binnen zijn mogelijkheden, liefdevol voor mij. En nu, in december, was hij er niet meer bij en voelde ik me opeens erg alleen en erg verdrietig. De jongens, familie en vrienden ‘stonden’ echt wel naast me hoor, alleen het gemis van mijn man kwam keihard bij mij binnen. Geen spontane kus of knuffel (daar doen pubers niet aan (hihi), COVID 19 ‘verbiedt’ het). Geen man meer die ’s avonds in bed mijn voeten warmt of die ’s nachts in bed mijn tranen droogt. Geen man die mij een kopje thee brengt terwijl ik zittend op de bank de Olympische Winterspelen volg. Ik heb gemerkt dat, in deze voor mij donkere tijd, het gemis groot is en soms zelfs nog intenser voelt.

Toch heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en ga weer door. De dagen worden gelukkig weer langer, ik ben weer aan het werk en het gaat gelukkig goed met de jongens. Binnenkort zet ik samen met mijn zus en zwager een stap in de onbegrensde wereld, iets waar ik nu nog (een beetje) tegenop zie. We gaan naar de theatershow van Danny Vera; een nieuwe roller coaster voor mij.

Lieve groet,
Hillie
(Ik ben dankbaar dat we in een vrij land wonen, waar gedachten en gevoelens gedeeld mogen en kunnen worden. Mijn beschreven ‘leed’ is klein in vergelijking met de verdrietige toestand in de wereld.)

 

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

11 februari 2021

Rust maakt onrustig

HillieVeenema

En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel overgestapt naar een nieuw jaar, de eerste keer zonder Henk. Rond kerst en oud en nieuw is me regelmatig gevraagd: “Hoe gaat het met jou?”, “Hoe gaat het met jullie?”, of “Hoe voelt het zonder Henk?”. Ik antwoordde dan vaak: “Goed!”, want eigenlijk gaat het ook best wel goed. We hebben met z’n drieën de draai gevonden.
“Hoe het voelt?”. Die vraag vind ik lastiger om te beantwoorden. Want eigenlijk voelt het best wel goed, alleen is er een groot, immens en intens gemis. En dat doet zeer, de ene keer meer dan de andere. Wat ik op dit moment vooral voel is de rust en die rust maakt mij onrustig.

De afgelopen maanden moest er veel geregeld worden. Daardoor werd ik best nog wel ‘geleefd’. Het waren andere regeldingen dan de zorgtaken die er de afgelopen jaren waren en het vulde mijn tijd. Nu is alles bijna allemaal geregeld, officieel heb ik dan ook de status van weduwe bereikt en is dus opeens die rustige tijd aangebroken, wat iedereen, die in dezelfde situatie zit of heeft gezeten, wel herkent: je slaat een pad in waar tijd op je af komt.
Ik vind het lastig om invulling te geven aan die tijd. Ik ben blij met mijn werk waar ik intens van geniet, alleen vult het onvoldoende mijn tijd. Het is maar een parttime baan, die ook nog eens door COVID-19 gedeeltelijk veranderde in thuiswerken. Geen reistijd meer, minder sociale contacten, nog meer rust.
Gelukkig zijn er de afgelopen jaren huis-tuin-en-keukenklussen blijven liggen, waarvan ik dacht dat ze de tijd wel zouden kunnen vullen. Een aantal klussen, waar vakmanschap bij komt kijken, heb ik inmiddels uitbesteed. Dus dat loopt en krijgt langzaam vorm.
Zelf begon ik enthousiast met het opruimen van de zolderverdieping, een mooie tijd vullende klus. Alleen had ik hierbij niet bedacht dat ik overspoeld zou worden door emoties. Er kwamen namelijk (te) veel herinneringen boven. Herinneringen uit mijn jeugd, herinneringen aan mijn ouders en bovenal herinneringen aan Henk. En met die herinneringen kwamen er vragen, vragen waar ik geen antwoord meer op krijg helaas. Ik merk dat deze klus me veel energie kost en heb dan ook besloten om het opruimen, ter bescherming van mezelf, voorlopig bij 1 uurtje per week te houden. Tja en daarmee vul ik dus niet mijn tijd, zoals ik vooraf gedacht had en blijft er veel tijd over.
Vrije tijd, iets waar ik de afgelopen jaren vaak naar verlangde, vaak over droomde, vaak dacht veel plannen voor te hebben. Bijvoorbeeld even lekker gaan zitten op de bank met een goed boek en een kop thee, even bladeren in een tijdschrift, even kijken naar ‘uitzending gemist’, of gewoon even helemaal niks doen. En nu ik die tijd heb, ervaar ik dat het me helemaal niet lukt om rustig op de bank te gaan zitten, laat staan te gaan lezen of helemaal niks te doen. Het maakt me erg onrustig. Onrust die ik voel op de momenten dat ik tot rust kom. Onverwachte onrust. Het hoort bij mijn ingeslagen pad en levert weer een klus op. Een klus waar ik tijd voor moet gaan nemen. Misschien helpt het om het van me af te schrijven, misschien is deze blog hierbij helpend. Het geeft in elk geval invulling van de tijd, mijn vrije tijd!

Lieve groet,
Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

2 november 2020

Eenzaam en alleen

HillieVeenema

Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje erger. Ik belandde  in quarantaine. Mijn zus, één van de weinige mensen waarmee ik in huiselijke sfeer omga nadat COVID-19 de wereld in de greep heeft en dus ook na het overlijden van Henk, werd ziek. Ze liet zich testen en bleek Corona-positief te zijn. ‘Hoe dan?’, vroegen wij ons af. Echt on-voor-stel-baar! Ook zij leeft al maanden in een kleine wereld, gaat alleen maar naar haar werk en de supermarkt. Daarnaast is ze er voor mij. Ze brengt tijd met mij door, mede omdat we samen, na het overlijden van onze moeder, ons ouderlijk huis moesten opruimen en verkopen.

Maar goed, even terug naar waar ik gebleven was: Corona-positief dus. Dit betekende dat mijn zus zich opsloot in haar slaapkamer. Dat haar man en kinderen de rest van het huis tot hun beschikking hadden. Ik was de dag voordat ze ziek werd, meer dan 15 minuten op minder dan 1.5 meter afstand van haar geweest en moest dus, volgens de GGD richtlijnen, in quarantaine.
Daar zaten we dan; zij ziek en lamlendig in een ruimte van 16 m², haar gezin, gezond en zonder klachten, in de rest van hun huis. En ik, ook klachtenvrij en gezond, in ons eigen huis. Via (beeld)bellen en WhatsApp konden we gelukkig wel dagelijks contact hebben.
De jongens mochten gewoon naar school. Wel moesten zij en ik afstand van elkaar houden, want stel dat ik ook ziek zou worden……

Het waren rare dagen. Dagen waarin de keiharde werkelijkheid, Henks blijvende afwezigheid, soms heel erg voelbaar en tastbaar werd. Voor het eerst was ik, na het overlijden van Henk, overdag alleen thuis. Voor het eerst kreeg ik, na het overlijden van Henk, van de jongens geen knuffel en kus meer. Voor het eerst zaten we ’s avonds niet meer samen op de bank en wat miste ik Henk daarbij. Henk, die altijd mijn hand pakte, erin kneep en mij kracht gaf als ik het moeilijk had.
Voor het eerst, na het overlijden van Henk, was de afstand tot mijn zus groot. Ik voelde haar verdriet op afstand, voelde hoe ze haar man en kinderen miste deze dagen. Ik voelde haar eenzaamheid en wist dat ik het niet op kon lossen. Ik wilde dat ik haar hand kon pakken om haar kracht te geven.

Ook deze dagen zijn we doorgekomen, mijn periode quarantaine zit erop. Ik ben gelukkig niet ziek geworden, mijn zus is weer klachtenvrij. We hebben elkaar weer gezien. Afgelopen vrijdag overhandigden we samen de sleutel van ons ouderlijk huis aan de koper. Een emotioneel moment dat door de situatie waarin ik/wij zitten, zo onderbelicht is geworden. Het definitief afsluiten van je jeugd, het loslaten van de plek waar zoveel herinneringen liggen. Gelukkig voel ik me daar niet eenzaam en alleen in, omdat ik het kan (blijven) delen met mijn zus (desnoods via WhatsApp of beeldbellen). En dat is een geschenk.

Het missen van Henk is de laatste tijd erg voelbaar geweest. Nu ik deze blog heb geschreven voel ik dat hij mij niet alleen heeft achter gelaten. Hij heeft mij 2 prachtige zonen gegeven. Samen met de jongens zit ik weer op de bank. Zij geven mij kracht om door te gaan. Weer een knuffel en een kus waar ik dankbaar voor ben!

Lieve groet,
Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

20 oktober 2020

Lockdown

HillieVeenema

Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord dat we, toen Henk nog leefde, nooit hoorden, een woord dat nu een woord is geworden all over the world. Want niet alleen wij Nederlanders kennen, horen en gebruiken dit woord nu bijna dagelijks, ook in vele landen om ons heen en in vele landen in andere werelddelen wordt het woord gebruikt en zijn er regels die daarbij nagevolgd moeten worden. Bij ons wordt er bijvoorbeeld geadviseerd om zoveel mogelijk thuis te blijven.
Eigenlijk merk ik daar zelf niet zoveel van. Ik was al jaren veel thuis, samen met Henk en de jongens. Iets dat alleen maar meer werd naarmate de ziektejaren toenamen. We gebruikten hiervoor nooit het woord lockdown. Voor ons waren het jaren waarin we met z’n vieren heel bewust bezig waren met leven; met het genieten, genieten van elkaar. ’s Avonds bijvoorbeeld, eerst bij het jeugdjournaal, later bij het grote-mensen-journaal, een kopje thee drinken met wat lekkers erbij. Iets dat ook nu, vandaag de dag, nog door ons alle drie wordt gedaan. We verzamelen ons elke avond om 20.00 uur op de bank, voor de TV. We drinken thee, eten fruit en natuurlijk iets lekkers. Het lijkt zo simpel en is het eigenlijk ook. Voor ons is er niet zoveel veranderd, alleen dat Henk er niet meer is, dat is wel een heel groot gemis.
Wat nu ook wel anders is t.o.v. de afgelopen jaren, is dat het nu voor iedereen geldt om zoveel mogelijk thuis te blijven. En ik denk dat niemand daar op zit te wachten. Zelf zat ik er jaren geleden ook niet op te wachten toen het ons overkwam en Henk de diagnose ‘ongeneeslijk ziek’ kreeg. Het was een ware mokerslag, we waren echt en erg van slag. Het was Henk die, nadat we 3 dagen verdoofd en lamgeslagen voor ons uitkijkend op de bank hadden gezeten, zei: “We pakken de draad van het leven weer op, lang genoeg getreurd”.
Tuurlijk was het niet gemakkelijk en toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Want niet alleen Henk verdiende een zo mooi mogelijke tijd, ook de kinderen verdienden een zo mooi mogelijke jeugd. We wisten dat het een tijd zou worden die we nooit meer over zouden kunnen doen. We wisten niet hoe lang die tijd zou duren, dat maakte de toekomst onzeker.
Nu terugkijkend op ons leven van de laatste jaren kan en durf ik te zeggen dat het ons aardig gelukt is. We waren veel thuis, we hebben genoten van en met elkaar; met een lach en een traan.
En nu is dat voorbij. Nu is er geen Henk die nog bij ons is en ons door deze lockdown heen sleept. Nu moeten we het zelf doen. We verzamelen ons elke avond gewoon op de bank, straks ook. Met een lekkere tompouce, een kop thee en Wie Is De Mol op TV, een programma dat we van Henk geërfd hebben.

Wij wensen jullie een lockdown toe waar jullie later met een goed, warm en liefdevol gevoel aan terug kunnen denken. Wees lief voor elkaar en geniet van het leven (zoals Henk ook gedaan heeft).

 

Lieve groet,
Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

Subcategorieën

Hier vind je onze bloggers.

Hersentumorpatienten, partners, ouders, vrienden die hun verhaal doen over wat een hersentumor met hun leven doet. Klik op hun naam om naar het blog te gaan.

Let op:  over de inhoud van het geschrevenen van de bloggers dragen wij geen verantwoordelijkheid. Wel letten wij op de inhoud en taalgebruik.

Jouw naam

Wil jij ook blogger worden? Laat ons dan 5 van je laatste blogs lezen (max 500 woorden per blog), dan kijken wij of je bij de sfeer van onze pagina past en krijg je je eigen pagina. We plaatsen maximaal 1 blog per week.

 


Zie hier de blogs van Hillie Veenema.

Hillie haar man Henk heeft sinds 2011 een hersentumor. Een pad met hindernissen, pieken en dalen. Een hele zoektocht. Wat Hillie ervaart? Dat het de kunst is om met de dag te leven, te genieten van de kleine dingen en vooral niet te verlangen naar wat was, wat nog gaat komen. We hebben geen invloed op uitslagen, wel op hoe we er mee omgaan. Hillie is 46 jaar en heeft twee zonen van 9 en 12 jaar oud.

Zie hier de blogs van Klaske Hofstee.

Klaske is de oprichter en voorzitter van Stichting STOPhersentumoren.nl. Ze is tevens mantelzorger van haar man, meervoudig hersentumorpatient Nico Faaij. Nico werd ziek in 2007,  hij was toen 38 jaar oud en hun dochtertjes 1 en 3 jaar. Vanwege Nico zijn epilepsie en vermoeidheid heeft Klaske hun dochtertjes bijna alleen moeten opvoeden. De afgelopen jaren staat hun leven in het teken van de cognitieve achteruitgang.

Zie hier de blogs van Nico Faaij.

In 2007 kreeg Nico, toen 38 jaar oud, te horen dat hij een ongeneeslijke en onbehandelbare hersentumor had. Ondanks de onzekerheid van zijn bestaan blijft Nico ongeneeslijk optimistisch. Hij wil zijn dochters graag blijvend zien opgroeien. Nico heeft nu twee hersentumoren en een hersencyste en ondanks dat hij geen chemo- en radiotherpaie heeft kunnen krijgen geeft hij nooit op.

Zie hier de blogs van Marit van Amerongen.

Marit is trotse moeder van een lief gezond kind, dochter Sophie en een lief ziek kind, zoon Sem. Sem was 8 maanden oud toen er bij hem een hersentumor werd vastgesteld. Een opticus glioom. Helaas zonder behandel mogelijkheid, anders dan proberen de groei te remmen. We zijn nu twee jaar verder...

logo

Sem1Wendy Smit

 

Zie hier de blogs van Wendy Smit.

Wendy Smit weet sinds 2017 dat ze een hersentumor heeft. Een epileptische aanval luidde het begin van haar nieuwe leven in. Wendy en haar man hebben twee pleegdochters die in hun gezin werden opgenomen toen de meisjes 4 jaar oud waren. Inmiddels zijn het al echte pubers. Wendy is 47 jaar en al 29 jaar getrouwd.


 

logo

Jose van der Lugt

 

Zie hier de blogs van Jose van der Lugt.

Op 3 januari 2018 kreeg mijn man Tim (36) op zijn werk een epileptische aanval. Na een paar weken is er een hersentumor geconstateerd (oligodendroglioom). We zijn in een achtbaan gestapt en maken een rit waar we niet uit komen. Intussen probeer ik (José, 37) ons gezin (met 2 dochters, 3 en 6 jaar) draaiende te houden en alles zo geruisloos mogelijk te laten lopen.