Doneer nu

Hersentumoren

21 september 2020

De R zit weer in de maand

HillieVeenema

Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk, mijn lieve man en de unieke, bijzondere en bovenal lieve heit van Rens en Stef, dat ik jullie weer meenam op ons levenspad. En daarna werd het weer stil. De R was verdwenen uit de maand, de structuur, de regelmaat waren we kwijt; het voelde onrustig.
We waren met z’n drieën aan elkaar overgeleverd. We begonnen aan de wegwerkzaamheden, alleen hoe begin je daaraan als je aan huis gekluisterd bent, als je bij elkaar op de lip zit, als het stil is geworden? We waren Henk kwijt en wat misten we hem. Zijn aanwezigheid, zijn verhalen, de zorgen die we altijd voor en om hem hadden, het was er ineens niet meer. We konden niet afscheid van hem nemen op de manier die we ons voor hadden gesteld. We konden ons huis niet openstellen voor de naasten om ons heen. In het begin voelde dat wel fijn en kwamen we tot rust. Daarna werden we weer wat onrustiger; we konden nergens heen, mochten er niet uit, er was alleen online school, mijn werkgever deed nog geen beroep op mij.
Daarnaast doorliepen en doorlopen we elk op onze eigen manier het ‘rouwproces’ wat ook weer botst en wrijving geeft. Kortom; het was en is (en blijft misschien) een hele puzzel.
Aan het begin van de zomervakantie zijn we eerst maar eens een paar dagen met z’n drieën naar de kust geweest, deze keer in Zuid Holland. Want tja, het is tenslotte vakantie en de kust en zee gaven altijd rust. We gingen naar een B&B, lieten ons daar verwennen. Het weer zat niet echt mee en ook vonden we het moeilijk om invulling te geven aan de dagen. We waren het al jaren zo gewend dat we activiteiten en rust op elkaar af moesten stemmen en nu Henk er niet meer is en we dus zeeën van tijd hadden, lukte het ons niet om de tijd in te vullen en rust te vinden. Ook voelde het gemis weer intenser dan thuis. Thuis lijkt Henk een nieuw plekje veroverd te hebben. Alleen in de vreemde waren we weer erg zoekende naar hem. We waren dan ook alle drie blij weer thuis te zijn. Daar is het voor ons veilig en vertrouwd en hebben we elk onze eigen plek en eigen bezigheden. Dat geeft ons rust.
We zijn daarna de vakantie thuis verder best wel goed doorgekomen, hebben kleine uitstapjes gemaakt en sliepen ’s avonds gewoon in ons eigen bed.
Na de vakantie zijn de scholen gelukkig weer begonnen en heb ik mijn werk weer hervat. Ik merk dat dit structuur en invulling geeft aan onze dagen. Deze regelmaat geeft rust.

Er is nu bijna een ½ jaar voorbij dat Henk overleed; soms voelt het alsof het gisteren was dat hij ons moest verlaten en soms merk ik dat we met z’n drieën wel aardig gewend lijken aan zijn lijfelijke afwezigheid. De afgelopen maanden waren best wel pittig en ik merk dat we met z’n drieën een hecht team zijn. De R zit weer in de maand; de R van Rust en Regelmaat. We proberen er het beste van te maken en ik merk dat dat eigenlijk best wel goed gaat. De komende maanden hopen we dat we de R vast kunnen houden!

Lieve groet, Hillie

Lieve groet,
Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

27 april 2020

Wegwerkzaamheden

HillieVeenema
Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf. Na mijn laatste blog vorig jaar lukte het mij niet om jullie mee te nemen in ons verhaal, op ons levenspad. Ook nu merk ik dat het moeilijk is om weer een begin te maken. De afgelopen maanden was het een pad met veel hobbels en bobbels, of moet ik zeggen een tocht met tegenwind?ook nu is de weg in slechte staat
Ik twijfel, twijfelof ik eerst de afgelopen 11 maanden met jullie zal delen, of dat ik gewoon maar begin met dat wat me bezighoudt en dan komt er vanzelf weer een lijn in het verhaal. Ik twijfel en denk: “Wie heeft er nog behoefte aan ons verhaal’?”.Zal ik er maar gewoon mee stoppen?”, “Het er niet meer over hebben en gewoon weer doorgaan?”.Ik weet het niet. Ooklijkt het of er sprake is van een gat in mijn geheugen; ik kan me moeilijk herinneren wat er allemaal gebeurd is. Dit laatste trekt mij over de streep: Ik ga weer schrijven! Schrijven voor mezelf! En zo proberen om het gat in mijn geheugen weer te vullen. Ik ga de wegwerkzaamheden in gang zetten. En wie weet, misschien is het ook helpend voor een ander diehinder ondervindt van hobbels op het levenspad of last heeft van tegenwind. 

De afgelopen maanden is er veel veranderd. In het leven van alle wereldburgers heeft Covid-1gezorgd voor quarantaine, voor een 1 ½ meter-maatschappij. Bij ons vond de grootste veranderingook in de afgelopen maanden plaatst. Ook wij zaten in quarantaine (eigenlijk al veel eerder), eerst nog als gezin met z’n vieren en sinds 27 maart met z’n drieën. Henk, de kapitein van het schip waar ik als matroos jaren op mee mocht varen, is overleden. Mijn lieve man, de unieke, bijzondere en bovenal lieve heit van onze zonen heeft zijn leven los moeten laten. Een leven dat rijk en gelukkig is geweest, dat helaas te kort heeft geduurd. Het schip is stuurloos geworden

Al jaren weet je dat dat gaat gebeuren en nu is het dus een feit. Al jaren maak je je er een voorstelling van hoe het zal zijn en nu gaat het helaas zo anderswe kunnen niet verder varen en belanden in een 1 ½ meter-maatschappij. Gelukkig hebben we Henk tot het einde van zijn tochtmet z’n drieën kunnen begeleiden. We hebben hem gekust en geknuffeld en alle drie op een eigen wijze afscheid van hem genomen. We waren er alle drie bij toen Henk zijn laatste adem uitblies met een glimlach op zijn gezicht.We hebben een kostbare herinnering gemaakt, een herinnering die kracht en verbondenheid geeft, die vol liefde is. De laatste maanden van Henks leven zijn zo waardevol geweest. We hebben de liefde weer gevoeld. Waren de laatste jaren soms moeilijk en zwaar, voeren we regelmatig tegen de wind in met windkracht 10, door de liefde hebben we samen Henks tocht als kapitein volbracht. We zijn beloond met een glimlach.

En nu moeten we door. We zijn 1 maand verder. We vervolgen ons pad aan wal. We missen de kapitein, de ene dag meer dan de andere. De slechte staat van de weg die nu bij ons leven hoort, maakt het er niet gemakkelijker op en we weten dat de wegwerkzaamheden het pad zullen effenen…..ooit……..

Lieve groet,
Hillie
PS: Dit is de eerste blog die ik Henk niet heb kunnen voorlezen. Gelukkig heeft hij aan het einde van zijn tocht gezegd dat ik door mag/moet gaan met schrijven.

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

27 mei 2019

AAN DE BEURT

HillieVeenema

Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel weer vanaf. En mijn lust om te schrijven ook.
Een maand na het moment van shinen, dat ik samen beleefde met mijn lieve collega’s, overleed de man van Yvonne, één van die lieve collega’s van mij, zo plotseling. Het is zo onwerkelijk, zo raar, zo wreed. Bij de condoleance stond ik in de rij en even schoot het door mijn hoofd: “Hoe is het mogelijk?”, “Hoe kan dit gebeuren?”, “Wanneer zijn wij aan de beurt?”. Want dat Henk aan de beurt komt, weten we allemaal, dat is een kwestie van tijd. Leven met een hersentumor bekent dat er een moment komt waarop het tij zich keert en de tumor zegeviert. Een verdrietig vooruitzicht, een pad dat vele lotgenoten helaas al bewandeld hebben, een weg die je niet wilt bewandelen.
Op het moment dat ik het me afvroeg, kon ik niet weten dat het moment zo dichtbij zou zijn. Henk had immers net een periode van 12 kuren chemotherapie met ‘goed’ resultaat afgesloten? De tumor was immers stabiel? Henk voelde zich toch goed? Hij genoot van het leven en had veel plezier. Ik werkte wekelijks weer al mijn uren………

Een maand na de plotselinge dood van de echtgenoot van Yvonne, kreeg Henk last van epileptische activiteit. Een ‘niet pluis gevoel’ bekroop me. Er werd vervroegd een MRI gepland en het bericht wat daarop volgde wil je niet horen. Daar denk je wel eens aan en dan stop je het weg. Het is zo’n  verpletterend bericht; gewoon vernietigend. De tumor is compleet ontspoord en we moeten gaan denken in maanden en niet meer in jaren! De enige behandeloptie die er nog is, de laatste strohalm, is chemotherapie met een kans van slagen kleiner dan 20%.
Nou daar sta je dan, aan de grond genageld, geen idee van wat er allemaal gebeurt. Het enige dat ik kon denken was: “Henk is aan de beurt!, Wij als gezin zijn aan de beurt!”
We waren van slag, hadden ons hier nog niet op voorbereid (voor zover je je hier op kunt voorbereiden).
Het lukte ons ook deze keer om het gevoel van verdriet en machteloosheid weer los te laten en weer door te gaan. We gaan er weer voor! Henk grijpt zijn laatste strohalm, is begonnen met de chemotherapie. Ik heb op het werk geregeld dat ik weer minder uren per week werk, zodat ik voldoende energie overhoud nu we de ‘laatste’ wensen, die we ‘verstopt’ hadden,  gaan vervullen. Herinneringen maken!

We staan alle 4 op een eigen wijze in het proces. Dit is af en toe heel confronterend en verdrietig en het mag zo zijn. Zelf realiseer ik mij regelmatig dat wij ‘blij’ mogen zijn, hoe raar dat ook klinkt, dat we de kans krijgen om afscheid van elkaar te nemen. De herinneringen die we gemaakt hebben en de kans die we hebben om nog meer herinneringen te maken…… Dat is helaas niet iedereen gegund.

Lieve mensen, pak je kans en maak herinneringen!

Lieve groet, Hillie

(PS: Lieve Yvonne, dank je wel dat ik over jullie mocht schrijven.      )

 

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

4 februari 2019

SHINE

HillieVeenema

SHINE!

Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente gebeurtenissen. Doordat er zoveel dingen in een korte tijd gebeurden in ons leven werd het even stil; stil in mij.
Ik heb (te) veel maanden niet van me laten horen. Had er de puf niet voor. En nu weet ik niet goed waar ik mee zal beginnen. Mijn laatste blog had een positieve glans, een glans die helaas weer van korte duur leek te zijn. Onze moeder heeft een herseninfarct gehad, heeft daaraan afasie overgehouden en revalideert in een verpleeghuis. Ik weet, ik mag niet klagen; ze is er nog.  Alleen door deze gebeurtenis en doordat de donkere dagen zijn intrede deden merkte ik dat ‘shinen’ me minder goed afging.  Er lag weer veel op mijn bordje, want naast het herseninfarct van onze moeder ging de chemo bij Henk natuurlijk ook gewoon door, komen de kinderen in een andere ‘fase’ van hun leven en moet ik mezelf krachtig toespreken om grenzen aan te geven. Mijn grootste valkuil is dat ik op zulke momenten in de ‘over-drive’ ga; rust maakt mij onrustig. En probeer dan maar weer de glans te vinden, probeer dan maar weer te gaan ‘shinen’.
2019 heeft inmiddels zijn intrede gedaan. De eerste maand van het jaar is al weer voorbij, de dagen worden weer langer en ik heb mezelf even weer krachtig toegesproken. Ik ga dit jaar proberen om mezelf niet voorbij te lopen, ik ga proberen om af en toe iets te doen wat ik leuk vind, wat ik jaren niet gedaan heb, waar ik geen tijd voor had of nam. Ik heb besloten om te proberen om af en toe te gaan genieten van de rust en de glans van het leven weer te pakken. Even thuis op de bank zitten en niks doen, even niks moeten en alles mogen. Ik vind het moeilijk en……het is me al een paar keer gelukt. Iets waar ik trots op ben, iets dat mij een positieve glans geeft, iets dat mij laat ‘shinen’.

Gisteravond was zo’n avond met heel veel glans. Een collega van mij is met pensioen gegaan en er was een afscheidsetentje. Omdat ik bijna 25 jaar met haar heb samengewerkt, omdat we veel herinneringen hebben samen, wilde ik niet ontbreken. Alleen het was al zo lang geleden dat ik een eigen uitje had zonder man en kinderen. Ik vond het toch  spannend. En…….ik ben gegaan!
Ik heb genoten, gelachen, gekletst, gegeten, een cocktail (alcoholvrij) gedronken, nog meer gelachen,  en nog meer gekletst. Ja echt, ik heb GENOTEN en bijna niet aan thuis gedacht. Wat is het fijn dat de kinderen groter worden. Ook zij hebben samen met hun vader genoten van een avondje zonder mij. Zo hebben we allemaal een avond met een gouden randje beleefd. Wat ben ik blij dat ik ben gegaan. Dank jullie wel lieve collega’s, jullie hebben mij weer een glanzend gevoel gegeven, jullie hebben me laten ‘shinen’!

Ik hoop dat het ‘shinen’ mij weer wat vaker gaat lukken en wie weet deel ik mijn glanzende gevoel met jullie. Het kan echter ook zijn dat een volgende blog weer wat langer op zich laat wachten, omdat ik wat minder onrustig ben en geniet van de rust.

Lieve groet, Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

18 september 2018

NAZOMEREN

HillieVeenemaIk geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer zo zou genieten.

Ik roep altijd wel: “Mijn glas is halfvol!”. Voor de zomervakantie voelde dat helaas niet zo. Ik weet dat ik echt niet de enige ben die na verloop van tijd (de hersentumor heeft al 7 jaar een plek in ons gezin ingenomen) op het punt van instorten staat. Ik dacht alleen: ”Ach, bij mij zal dat zo’n vaart niet lopen”. Wel dus. Ik was moe en voelde me leeg en verdrietig. De bodem van mijn glas kwam in zicht. En als ik iets in de afgelopen jaren geleerd heb, dan is het wel dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Dat ik altijd uit mijn eigen glas moet kunnen blijven drinken.
Ik schreef een blog, wat al heel helpend voor mij was en deed een oproep voor een vrijwilliger die graag, samen met mij, matroos wilde zijn. Ik kreeg lieve reacties van mensen die mij zeer dierbaar zijn en waarmee ik een hechte band heb. Ik durfde deze mensen niet aan te nemen, omdat ik bang was mijn relatie met hen op deze manier op het spel te zetten. Gelukkig kwam er ook reactie uit onverwachte hoek. Het Steunpunt Mantelzorg bij ons in het dorp, waar ik de vraag ook had neergelegd, bleek een vrijwilligster te kennen. Kennismaking volgde en van beide kanten voelde het goed. Ze mocht meevaren als matroos op het schip.

Het was eerst wel even wennen. Zelf vergelijk ik het een beetje met het weer de afgelopen periode. Het was een stralende zomer, met veel tropische dagen die af en toe benauwend en drukkend waren. Voor mij voelde de collega matroos erg goed. Net zoals de stralende zon. Voor Henk, de kapitein, voelde het in het begin heel anders. Soms zelfs benauwend en drukkend. Hij vond het lastig op zijn schip met een extra matroos. Hij zette de rem er op, gooide een anker uit. Een teken om hem meer ruimte en tijd te geven. Wat dat betreft viel onze vakantie op het juiste moment. Even het schip verlaten. Even uit de vaste structuur, even de wind uit de zeilen, even allemaal doen waar je zin in hebt, even niks moet en alles mag, even niet denken aan de hersentumor.
Na anderhalve week kwamen we weer thuis, weer terug op onze vaste plek. De hersentumor nam zijn plek weer in. Een geplande MRI scan volgde. De uitslag was ‘hoopgevend’; de tumor is stabiel en de chemobehandelingen zullen gecontinueerd worden en zijn dus niet voor niks. De vrijwilligster lijkt op het juiste moment te komen, een extra matroos biedt kansen. Langzaamaan lijkt Henk het ook fijn te vinden en haar een kans te geven.

Inmiddels zit de zinderende zomervakantie er op. De scholen zijn weer begonnen. De dagen zijn weer gevuld. De nazomer is aangebroken. De zon schijnt, afgewisseld met af en toe een bui. Soms waait het hard, soms is het bladstil.
Ik geniet ervan. Ik hou van de zon, ik hou van het leven en ben dankbaar. Door mezelf kwetsbaar op te stellen, door mijn grenzen aan te geven, door aangeboden kansen te grijpen en langzaam een plek te geven in het leven, zie ik het zitten. Nog even genieten van de nazomer en laat de herfst dan maar komen. Het schip vaart weer op koers…………………………….......................................................................

Lieve groet, Hillie

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

11 juni 2018

BANEN

HillieVeenema

Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte, zat ik met Henk in de spreekkamer van de huisarts. Henk kreeg ter plekke een epileptische aanval. De kinderen waren alleen thuis. Eigenlijk werd het mij allemaal een beetje te veel. Toen ik ’s avonds het door mij geschreven artikel in de glossy las, huilde mijn hart en ik dacht: “Ik stop ermee. Ik neem ontslag. Continu matroos zijn op een schip met tegenwind, gecombineerd met mijn betaalde baan, wordt me te veel”.

Die middag voelde Henk zich niet goed en had dit bij mij aangegeven. Ik was op het werk. Mijn collega’s zeiden: “Ga maar naar huis, Hillie. Wij passen wel op jouw kinderen hier”. En zo reed ik wederom naar huis (de tweede keer in korte tijd) om daar te zorgen voor mijn man en de kinderen. Voor mij voelde het die middag dat ik overal te kort schoot. Te kort als echtgenote; ik was namelijk wel op mijn werk terwijl Henk een chemodag had. Te kort als moeder; ik was niet thuis bij de jongens toen het onweer losbarstte, er een poes niet thuis was en er straten blank kwamen te staan. Te kort als werkneemster; ik was er niet voor mijn kinderen op het werk. Een ander moest mijn boontjes weer doppen. Het enige waar ik denk ik niet in te kort schoot was mijn ‘baan’ als mantelzorger; ik ging met Henk naar de huisarts, gaf hem daar samen met de huisarts de neusspray die ik in mijn tas had, overlegde met de huisarts wat wijsheid was, ging langs de apotheek voor extra medicatie. Kortom: allemaal taken waar ik bij aanvang van onze relatie niet op gerekend had, een baan waar ik ingerold ben. Mijn baan als matroos, die ik vrijwillig doe.
De moed zakte me in mijn schoenen en ik dacht: “Ik neem ontslag. Ontslag als fysiotherapeut om een betere echtgenote, moeder en mantelzorger te kunnen zijn.”

De afgelopen week was een pittige week. Ik heb met mijn leidinggevende een goed, duidelijk en warm gesprek gehad. Ik voel me weer wat rustiger. Ik blijf werken en blijf wekelijks wat uren opnemen zodat ik thuis ben als ik thuis wil zijn en even weg ben als het kan. Ik heb de aandacht en liefde die ik krijg op het werk zo hard nodig.
Gisteren hadden we een gesprek met de huisarts. Ook dit was een goed gesprek en geeft mij weer wat kracht. We gaan personenalarmering aanvragen. Ik hoop hierdoor met een geruster gevoel op het werk te zijn. Ook hebben we besloten dat Henk een tweede dag per week naar de dagbesteding zal gaan. Door de chemotherapie valt er 1x per 4 weken een dag uit. Mijn zorgtaken zijn vergroot.
Daarnaast hoop ik dat er mensen op zullen staan die mij als matroos af en toe kunnen en willen vervangen. Op vrijwillige basis. Zo ben ik er ook vrijwillig ingerold.

Door deze stappen hoop ik geen baan definitief op te hoeven zeggen en weer voldoende energie te hebben voor alle banen. Hopen jullie met mij mee?

Lieve groet, Hillie

PS: Wie interesse heeft voor een vrijwillig inval matrozencontract……..schroom niet en meld je aan. Je bent aangenomen.

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

22 mei 2018

Kansen

De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van het chemotraject is voorgesteld. De neurologe heeft ons dit in een warm gesprek verteld.
Henk lijkt een beetje ‘lamgeslagen’. Hij had dit niet verwacht. Al ruim 6 jaar heeft hij gedacht dat de chemo geen effect op zijn astrocytoom zou hebben. Hij heeft namelijk niet de geschikte tumormarkers, er zijn hem al voldoende mensen voorgegaan bij wie de chemo wel een positief resultaat had. Henk had  zijn conclusie jaren geleden al getrokken.
Ik, daarentegen, heb een andere visie. Ik ga altijd uit van het positieve. Niet geschoten is altijd mis. Mijn gedachte is altijd geweest: “De chemo doet wel iets of de chemo doet niets en dat moet je ‘gewoon’ proberen en dan zie je het wel”. Het is een kans die je met beide handen aan kunt grijpen.

Henk zei toen de tumor ontspoorde: “Oké, dan doe ik het” en erachteraan zeggend: “Dan zul je zien dat ik gelijk heb en dan is het einde missie”. Typisch Henk, altijd een half leeg glas. (Gelukkig is het mijne altijd half vol!)
De afgelopen 3 maanden hebben we regelmatig ‘strijd’ gehad. Het is een grote zoektocht, een moeilijk traject met vallen en weer opstaan.
Als er dan te veel prikkels op het pad waren, als de lontjes kort en onvoorspelbaar waren, dan riep Henk vaak dat de scan zou uitwijzen dat de chemo niks zou doen en dat wij dan zouden zien dat hij, in gedachten, al jaren gelijk had. En met wij bedoelde hij de jongens en mij.
Vorige week werd de scan gemaakt. Na een paar dagen spanning kwam de verlossende zin: “scan is stabiel!”. Reden voor vreugde, zou je denken. We waren blij, mega blij. En met we bedoel ik wederom de jongens en ik. De chemo doet z’n werk, we krijgen meer tijd met elkaar. Tijd om te genieten, tijd om herinneringen te maken, tijd om met elkaar te leven; een gezin te zijn.
Alleen bij Henk was de reactie een beetje anders. Hij had dit niet verwacht en gedacht. Hij had zo’n ander beeld voor ogen, al ruim 6 jaar lang. In zijn beleving ging de chemo bij hem niet werken. En nu bleek zijn gedachte niet te kloppen. Hij reageerde zo anders dan ik had verwacht.

Nu ik jullie meeneem op ons pad en dit neerzet op papier denk ik dat ik Henks reactie beter lijk te begrijpen. Ik denk dat het raar en moeilijk is het om je telkens in te moeten stellen op nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Al meer dan 6 jaar ongeneeslijk ziek zijn en toch nog steeds bij de levenden horen.
De keuze die je maakt, waarvan je nooit gedacht had dat het een positief effect zou hebben, werkt. Je gaat twijfelen aan jezelf. Waarom heb ik deze kans niet eerder met beide handen aangegrepen?
Helaas geeft Henk mij geen inkijk in zijn gedachten en probeer ik ze telkens opnieuw in te vullen.

Gelukkig werkt de chemo en krijgen Henk, de jongens en ik nog een kans. Het blijft spannend, moeilijk en raar. Ik gun de jongens een vader. Het is een kans die de moeite waard is. En wie weet…..misschien krijg ik de kans om in Henks gedachten te kijken.

Lieve groet, Hillie 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

3 april 2018

BALANS

En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze jongste zoon is al weer 11 jaar geworden. De eerste chemopillen zitten er al bijna een maand in en de tweede kuur gaat bijna van start. Soms weet je gewoon niet waar de seconden, minuten, uren en dagen blijven.
Het gaat, ondanks de onzekerheid, de voor ons keiharde werkelijkheid, naar omstandigheden, goed. Het lukt om te genieten, ook al doen we dat allemaal op een eigen en andere manier. En die manieren, die botsen helaas af en toe.
Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat we tijd doorbrengen met elkaar, met de mensen die ons lief zijn, de mensen die er voor ons zijn. Henk kijkt daar heel anders naar. Hij heeft de liefde op een andere manier in zijn leven leren kennen dan ik. Hij benoemde dat laatst heel mooi. Hij zei: “Toen ik bij jou kwam in jouw ouderlijk huis, toen ervoer ik dat liefde ook zo anders kan zijn. Een zoen bij een afscheid bijvoorbeeld.” Dat hij dit zei, raakte mij zo. Het gaf me even weer het gevoel van toen, van ons prille geluk, van ons begin samen. En daar kan niemand tegenop, daar kan niemand tussenkomen. Dat heet liefde.
Alleen door de ontspoorde tumor werd alles uit zijn verband gerukt. We leken de balans kwijt te zijn. En dat is best heel lastig, want vind die balans maar weer eens terug. Het is, sinds we weten dat de hersentumor bestaat,  al jaren zo’n puzzel, zo’n klus, zo’n zoektocht. Het is vallen en weer opstaan, proberen weer door te gaan. Ook nu.
Ik merk dat ik veel heb aan de handvatten die ik in therapie aangereikt heb gekregen. Sterker nog; ik heb ze heel hard nodig gehad en nog steeds nodig. Deze ‘leefregels’ geven mij houvast en houden mij in balans. Het pad waarover wij lopen, lijkt na de ontsporing, duidelijk smaller geworden. Henk lijkt meer terug te vallen naar zijn oorsprong, zijn begin. Ik lijk daar tegenover te staan. En dat botst. Onze normen en waarden lijken minder goed bij elkaar te passen.
Dit herkennen is al een hele klus, laat staan het te erkennen en te proberen te begrijpen, volgen en een plek te geven. Ik doe mijn best, probeer de balans weer te vinden. Het is een nieuwe balans die vraagt om begrip en respect, om kracht en liefde. De afgelopen 6 jaar heb ik geprobeerd en geleerd om Henk op zijn pad te volgen. Ook nu, bij de verstoorde balans, ben ik weer op zoek gegaan naar dat wat ons bindt. En eigenlijk is dat helemaal niet zo moeilijk. De kracht die ik de afgelopen jaren gekregen heb door kritisch naar mezelf te kijken, door mezelf niet weg te cijferen en door te durven zeggen wat ik vind, te zijn wie ik ben, zijn daarbij helpend geweest. De seconden, minuten, uren en dagen, rijgen zich gewoon aaneen. Het is de liefde die ons bindt en die de jongens meekrijgen in hun ouderlijk huis.

Lieve groet, Hillie

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Roller Coaster
21  maart 2022 Roller Coaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

 

7 maart 2018

Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard van Damocles letterlijk dichter boven het hoofd van Henk hing, die angst bleek helaas gegrond.
Op 15 februari werd de jaarlijkse MRI scan gemaakt. Henk had er een jaar geleden voor gekozen dat hij niet vaker dan 1x per jaar een MRI scan wenste. Hij koos voor een jaar leven zonder stress en zonder angst. En ik moet zeggen, het is hem goed bevallen en ons eigenlijk ook wel.
Dus op 15 februari ging Henk, voor hem onverwacht voor mij al sinds september 2017 bekend, samen met onze hulp naar het UMCG. Het (jaarlijkse) uitje met haar. Eerst had ze bij ons enige hand- en spandiensten verricht. Ze hadden het erg gezellig, keken nadat de scan gemaakt was naar de 10 km van Sven Kramer op de Olympische Winterspelen en aten een tosti en dronken een kopje koffie. Zou de teleurstellende race van Sven een voorbode zijn geweest? Of verwachtten wij Nederlanders te veel van Sven?
Op 20 februari gingen Henk en ik samen naar de neurologe voor de uitslag. Mijn gevoel was al een poosje niet goed. Voor Henk kwam haar slecht nieuws bericht geheel onverwacht. Hij geloofde zijn oren niet. Hoe was dit mogelijk? Hij voelde zich tot dat moment zo goed, genoot van veel dingen en voelde zich gelukkig. De neurologe vertelde hem dat hij al ruim 6 jaar ziek was en dat hij nu hartstikke ziek is. Had hij zich dit nooit eerder gerealiseerd? Ik had al zo vaak aan hem en ook aan naasten verteld dat ‘morgen alles anders kan zijn’. En die dinsdag de twintigste werd het helaas en voor Henk ineens ‘morgen’. Het leek dat hij, net als wij Nederlanders van Sven, iets heel anders had verwacht. Ik weet het niet.
Verdrietig en met de boodschap om de chemotherapie NU ECHT in te gaan zetten zijn we huiswaarts gekeerd. Henk voelde zich vanaf dat moment met de dag slechter worden. Hij was en is er kapot van. Gelukkig hebben we een fijne huisarts en na een gesprek met hem besloot Henk toch te gaan voor chemo. Hij doet het!!!
Gisteren vond het gesprek met de internist-oncoloog plaats. Vandaag is de chemotherapie in pilvorm (Temozolomide voor de kenners onder ons die mij volgen) gestart.
De komende 3 maanden zullen cruciaal en van levensverlengend belang zijn. DOET DE CHEMO HET WEL OF DOET DE CHEMO HET NIET??? Henk is er niet gerust op. Hij heeft veel twijfels. Ik heb hoop, hou me vast aan de (laatste) strohalm. Henk leeft inmiddels al ruim 6 jaar met de hersentumor, hij heeft meerdere hindernissen genomen, zijn pad gaat niet over rozen en…….hij is er nog steeds. Het proces heeft helaas een andere wending genomen en gekregen. Daar waar we al jaren bang voor waren is gebeurd. Het is ‘morgen’ geworden. Ik hoop dat zijn naasten zich dit ook realiseren.
Ik ben trots op Henk dat hij zijn eigen weg volgt en heeft gevolgd. Hij doet het!!!


Lieve groet en nu maar duimen voor het beste resultaat,
Hillie

13 februari 2018


2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en konden er weer tegen. De structuur zat er weer goed in en deed ons alle vier goed. De maand januari vloog voorbij. En op het moment dat het leven ons leek toe te lachen, ik het leven weer (meer) leefde en het even leek alsof de hersentumor niet bestond, op dat moment werden we weer teruggeworpen naar de keiharde werkelijkheid. Henk kreeg weer een epileptische aanval. Ook al gebeurde het deze keer niet thuis en waren de jongens en ik er niet bij, wij zijn het wel die weer met de gebakken peren zitten. Want nadat Henk weer thuisgebracht werd en aan ons werd overhandigd, waren wij ons weer terdege bewust van die altijd, eeuwige, ziekmakende hersentumor. Die vreselijke kanker die ons telkens weer in zijn greep neemt en heeft. Henk, de hoofdpersoon, heeft er geen last van…..tenminste dat zegt hij. De jongens daarentegen laten de laatste tijd steeds vaker los dat ze er wel klaar mee zijn. Ze willen gewoon net als hun vriendjes geen gedoe en geen zorg en al helemaal geen epilepsie. Ik snap dat wel. Ik snap dat misschien wel te goed. Ik wil het namelijk ook niet meer. Ik wil ook geen gedoe en geen zorg. Ik wil ook gewoon net als mijn vriendinnen en collega’s een gewoon, rustig, voortkabbelend leventje. Vaste werkdagen met vaste tijden. (Gewoon rustige olympische dagen.)

Het was heel fijn dat Henk die avond gewoon weer thuis werd  gebracht en dat er geen ziekenhuisopname aan vast zat. Wat ook bijna gewoon is en wat nooit gewoon hoort te zijn, is de zorg die dit met zich meebrengt in ons gezin. De zorg voor de jongens en mij. Want zoals wij allemaal weten zijn de eerste uren na de epileptische aanval spannend; komt er nog een aanval achteraan? Omdat het in de avonduren op zondag plaatsvond, mocht ik de volgende dag, zoals afgesproken, de artsen weer inlichten en overleggen over het vervolg. Gelukkig heb ik inmiddels hele korte lijntjes met de huisarts en de neuroloog en was alles rond het middaguur weer geregeld. De medicatie is opgehoogd. De eerstvolgende scan geeft misschien meer duidelijkheid over de reden van de aanval.

Nu ik dit zo op papier zet, denk ik dat velen denken: “Ach, dat valt allemaal toch reuze mee?”. Klopt. Het valt  allemaal wel mee. We zijn door de jaren heen heel vaardig geworden. We doen het gewoon. Wat echter niet meevalt, is de angst die het met zich meebrengt, niet alleen bij mij maar ook bij de jongens. Na deze laatste aanval voelt het alsof het zwaard van Damocles dichter boven ons hoofd hangt. En dan is het niet eens het hoofd van de jongens en mij waarin de tumor zich genesteld heeft. Die altijd, eeuwige angst. Die onzekerheid roept extra spanning op bij mij en de jongens.
En Henk? Henk maakt zich niet druk. Hij weet niet wanneer de eerstvolgende scan gepland staat. Het boeit hem niet! Tja…….en dat is hier in huis helaas heel gewoon.

Lieve groet en genietende van de olympische spelen ondanks de huiselijke spanning,
Hillie

Subcategorieën

Hier vind je onze bloggers.

Hersentumorpatienten, partners, ouders, vrienden die hun verhaal doen over wat een hersentumor met hun leven doet. Klik op hun naam om naar het blog te gaan.

Let op:  over de inhoud van het geschrevenen van de bloggers dragen wij geen verantwoordelijkheid. Wel letten wij op de inhoud en taalgebruik.

Jouw naam

Wil jij ook blogger worden? Laat ons dan 5 van je laatste blogs lezen (max 500 woorden per blog), dan kijken wij of je bij de sfeer van onze pagina past en krijg je je eigen pagina. We plaatsen maximaal 1 blog per week.

 


Zie hier de blogs van Hillie Veenema.

Hillie haar man Henk heeft sinds 2011 een hersentumor. Een pad met hindernissen, pieken en dalen. Een hele zoektocht. Wat Hillie ervaart? Dat het de kunst is om met de dag te leven, te genieten van de kleine dingen en vooral niet te verlangen naar wat was, wat nog gaat komen. We hebben geen invloed op uitslagen, wel op hoe we er mee omgaan. Hillie is 46 jaar en heeft twee zonen van 9 en 12 jaar oud.

Zie hier de blogs van Klaske Hofstee.

Klaske is de oprichter en voorzitter van Stichting STOPhersentumoren.nl. Ze is tevens mantelzorger van haar man, meervoudig hersentumorpatient Nico Faaij. Nico werd ziek in 2007,  hij was toen 38 jaar oud en hun dochtertjes 1 en 3 jaar. Vanwege Nico zijn epilepsie en vermoeidheid heeft Klaske hun dochtertjes bijna alleen moeten opvoeden. De afgelopen jaren staat hun leven in het teken van de cognitieve achteruitgang.

Zie hier de blogs van Nico Faaij.

In 2007 kreeg Nico, toen 38 jaar oud, te horen dat hij een ongeneeslijke en onbehandelbare hersentumor had. Ondanks de onzekerheid van zijn bestaan blijft Nico ongeneeslijk optimistisch. Hij wil zijn dochters graag blijvend zien opgroeien. Nico heeft nu twee hersentumoren en een hersencyste en ondanks dat hij geen chemo- en radiotherpaie heeft kunnen krijgen geeft hij nooit op.

Zie hier de blogs van Marit van Amerongen.

Marit is trotse moeder van een lief gezond kind, dochter Sophie en een lief ziek kind, zoon Sem. Sem was 8 maanden oud toen er bij hem een hersentumor werd vastgesteld. Een opticus glioom. Helaas zonder behandel mogelijkheid, anders dan proberen de groei te remmen. We zijn nu twee jaar verder...

logo

Sem1Wendy Smit

 

Zie hier de blogs van Wendy Smit.

Wendy Smit weet sinds 2017 dat ze een hersentumor heeft. Een epileptische aanval luidde het begin van haar nieuwe leven in. Wendy en haar man hebben twee pleegdochters die in hun gezin werden opgenomen toen de meisjes 4 jaar oud waren. Inmiddels zijn het al echte pubers. Wendy is 47 jaar en al 29 jaar getrouwd.


 

logo

Jose van der Lugt

 

Zie hier de blogs van Jose van der Lugt.

Op 3 januari 2018 kreeg mijn man Tim (36) op zijn werk een epileptische aanval. Na een paar weken is er een hersentumor geconstateerd (oligodendroglioom). We zijn in een achtbaan gestapt en maken een rit waar we niet uit komen. Intussen probeer ik (José, 37) ons gezin (met 2 dochters, 3 en 6 jaar) draaiende te houden en alles zo geruisloos mogelijk te laten lopen.