Doneer nu qxif-angle-right

20 maart  2022

Rollercoaster

HillieVeenema

Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog lukte het me gewoon niet om woorden te vinden die mijn gevoelens omschreven. Ik merk dat het weduwschap “a hell of a job” is. (Waarschijnlijk heeft niemand mijn blogs het afgelopen jaar gemist (hihi).)

Volgende week is het al weer 2 jaar geleden dat Henk overleed. 2 Jaar waarin COVID 19 centraal stond, waarin we ons heerlijk konden opsluiten in ons eigen huis en een eigen, zo veilig mogelijke, bubbel creëerden. Jaren  waarin we geen mensen hoefden uit te nodigen en ook niet uitgenodigd werden. Aan die veiligheid komt waarschijnlijk deze week een eind. De wereld gaat weer open! De COVID 19 maatregelen worden, zo het nu lijkt, naar alle waarschijnlijkheid weer opgeheven. En iedereen heeft er zin in en is er aan toe.
Of ik er aan toe ben en zin in heb? Ik weet het niet. Ik vind het best wel spannend en ben best wel bang. Spannend voor wat er op me af gaat komen en bang voor wat er van me verwacht wordt/wat ik van mezelf verwacht. Voor het eerst na het overlijden van Henk een onbegrensde wereld instappen…..

Eind vorig jaar heb ik helaas een opvlamming van MS gehad. Ik had gedacht dat ik na het overlijden van Henk in zou storten en het had me dan ook niet verbaasd als ik toen een Schub had gekregen. Dat bleef gelukkig uit.
Alleen nu ging het aan het eind van 2021 helemaal mis. Bestaande klachten staan sindsdien weer bijna dagelijks meer op de voorgrond en er zijn helaas nieuwe klachten bijgekomen. Ik werd dan ook teruggeworpen en bracht vele uren zittend op de bank door, in onze eigen huislijke en veilige bubbel. En toen was daar het  gemis van Henk opeens, heel intens. Bij de eerste aanval en het stellen van de diagnose MS, nu 12 jaar geleden, stond Henk naast mij, was hij mijn mantelzorger en hadden we gelukkig nog geen benul van de hersentumor. Bij de volgende Schub (6 jaar geleden) zorgde hij, binnen zijn mogelijkheden, liefdevol voor mij. En nu, in december, was hij er niet meer bij en voelde ik me opeens erg alleen en erg verdrietig. De jongens, familie en vrienden ‘stonden’ echt wel naast me hoor, alleen het gemis van mijn man kwam keihard bij mij binnen. Geen spontane kus of knuffel (daar doen pubers niet aan (hihi), COVID 19 ‘verbiedt’ het). Geen man meer die ’s avonds in bed mijn voeten warmt of die ’s nachts in bed mijn tranen droogt. Geen man die mij een kopje thee brengt terwijl ik zittend op de bank de Olympische Winterspelen volg. Ik heb gemerkt dat, in deze voor mij donkere tijd, het gemis groot is en soms zelfs nog intenser voelt.

Toch heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en ga weer door. De dagen worden gelukkig weer langer, ik ben weer aan het werk en het gaat gelukkig goed met de jongens. Binnenkort zet ik samen met mijn zus en zwager een stap in de onbegrensde wereld, iets waar ik nu nog (een beetje) tegenop zie. We gaan naar de theatershow van Danny Vera; een nieuwe roller coaster voor mij.

Lieve groet,
Hillie
(Ik ben dankbaar dat we in een vrij land wonen, waar gedachten en gevoelens gedeeld mogen en kunnen worden. Mijn beschreven ‘leed’ is klein in vergelijking met de verdrietige toestand in de wereld.)

 

 

 

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
Mijlpalen
7 augustus 2022 Mijlpalen De afgelopen 4 maanden heb ik weer een aantal stappen gezet oftewel mijlpalen bereikt. De theatershow van Danny Vera, waar...
Rollercoaster
20 maart  2022 Rollercoaster Al meer dan een jaar geleden deelde ik voor het laatst mijn gedachten met jullie op papier. Na die laatste blog...
Rust maakt onrustig
11 februari 2021 Rust maakt onrustig En dan is het inmiddels 2021. Ik denk dat Henk zou zeggen: twintig-één-en-twintig. We zijn de drempel...
Eenzaam en alleen
2 november 2020 Eenzaam en alleen Soms voel ik me eenzaam en alleen. Nadat ik ‘LOCKDOWN’ geschreven en verzonden had, werd alles nog een graadje...
LOCKDOWN
20 oktober 2020 Lockdown Sinds deze week zitten wij Nederlanders weer in een lockdown; weliswaar gedeeltelijk, maar toch: LOCKDOWN. Het is een woord...
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...